Vervolgverhaal

Dit is Lou – zenuwen – deel 17

28 augustus 2020
Dit is Lou - vervolgverhaal - Zenuwen

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 16 lees je hier.

17. Zenuwen

De knoop in haar maag was hinderlijk aanwezig. Lou was zenuwachtig, iets wat ze verfoeide, maar waar niks tegen hielp. Ze had ongeveer de halve dag ademhalingsoefeningen gedaan tot ze er bijna van ging hyperventileren. Diep inademen, buik ontspannen en dan rustig uitademen. Het hielp voor een minuutje en dan was de knoop weer terug. Ze had rustgevende muziek opgezet, terwijl ze zich probeerde te concentreren op haar schrijfwerk. Haar gedachten dwaalden constant af.  Ook muziek waarbij ze naar hartelust mee kon blèren, hielp niet. Haar gebruikelijke favoriete nummers had ze allemaal afgespeeld en meegezongen – en gehoopt dat niemand haar valse gezang hoorde -maar de knoop bleef.

Op een moment had ze het opgegeven. De knoop zou er blijven, totdat het avond was en zij weer hier terug zou zijn in haar chalet. Met de kinderen. Ze snapte zelf niet eens waarom ze zich zo nerveus voelde. Ok, ze vond het vreemd om Ivar straks weer te zien, maar zo lang was ze nou ook niet weggeweest. Nu voelde het gek genoeg alsof ze naar een spannende, eerste date ging.

Lou stuurde de auto op de automatische piloot haar oude straat in. Niks was veranderd. Dezelfde mensen zag ze achter de ramen van hun huizen, op de oprit stonden dezelfde auto’s. Vreemd eigenlijk, ze wist natuurlijk wel dat ze maar een midweek was geweest, maar nu ze hier zo reed, leek het zo lang geleden. In een ander leven, woonde zij hier ook. Ze parkeerde de auto voor de deur en liep naar de voordeur, hopend dat haar bemoeizuchtige buurvrouw niet met haar nieuwsgierige neus in haar voortuin zou staan. Ze zou vast heel erg oprecht geïnteresseerd zijn, dacht Lou sarcastisch. Tot haar opluchting zag ze niemand en liet ze zichzelf het huis binnen. 

Het rook vertrouwd zodra ze de drempel overstapte, alsof ze maar een uurtje weg was geweest. Lopend door de gang naar de woonkamer nam ze een diepe ademteug om haar zenuwen te bedwingen en opende de tussendeur. In de woonkamer was niemand. Ze had verwacht dat Ivar haar zou opwachten en voelde een kleine teleurstelling. Hij wist hoe laat ze zou komen en zij was stipt op tijd. De kinderen waren nog op school, zodat zij en Ivar een moment alleen hadden. Lou keek rond in de woonkamer. Alles stond nog precies hetzelfde als een week geleden.
Ze hoorde de deur van zijn werkkamer open gaan en zijn voetstappen dichterbij komen. Toen hij dichtbij was, draaide ze zich om.
‘Hai,’ zei Ivar met een brede glimlach. Hij boog om haar een kus te geven op haar wang.
Lou onderdrukte de neiging terug te deinzen, ook al vond ze zijn begroeting merkwaardig gezien hun situatie. Alsof zij niet net een week geleden had ontdekt dat hij niet alleen een minnares had, maar ook nog een buitenechtelijk kind zou krijgen.

‘Hallo.’
Ze haatte het dat haar stem onzeker klonk, haast fluisterend. Ze had hier willen staan alsof er niks aan de hand was en zij alles onder controle had, hoewel haar gevoel totaal het tegenovergestelde was. Ach, wie hield ze voor de gek? Ivar kende haar te goed, hij zou meteen door haar façade heen prikken.
‘Koffie?’ Ivar wachtte niet op het antwoord en stond al bij het koffieapparaat. Hij wist heus wel dat zij altijd koffie lustte. Lou ging aan de eettafel zitten in de keuken en sloeg haar man gade terwijl hij de koffie zette. Hij was ook vanzelfsprekend niks veranderd. Hij zag er goed uit, heel fris en fruitig oordeelde ze, niet als iemand die zich ergens zorgen over maakte. Ze wendde vlug haar blik af toen Ivar de koppen koffie had ingeschonken en terug liep naar de tafel.

Hij zette een koffie voor haar neer en ging tegenover haar zitten.
‘Hoe was je week?’
Lou draaide rondjes in de koffie met haar lepeltje. ‘Het was goed. Het chalet is echt heel fijn, het park ook trouwens.’
‘Heb je… heb je nog kunnen nadenken?’ Ivar vroeg het voorzichtig.
Lou schokschouderde. ‘Genoeg. Soms tot ik er gek van werd.’
Ivar keek haar nadrukkelijk polsend aan. ‘En?’

Nu keek Lou hem vragend aan.
‘Heb je een besluit genomen? Kom je terug?’
Lou schudde haar hoofd, waarbij ze haar ergernis probeerde te verbergen. ‘We hadden afgesproken dat ik twee weken in het chalet zou blijven en dat we daarna weer verder zouden spreken. Ik… ik heb tijd nodig.’
Lou zag dat Ivar geïrriteerd werd door haar antwoord.
‘We zijn al 15 jaar getrouwd, Lou. Dat gooi je toch niet zomaar weg?’
Van binnen begon haar bloed zich aardig op te warmen na deze opmerking. Hoe durfde hij de feiten zo te verdraaien?
‘Dat had je dan eerder moeten bedenken. Bij voorkeur voordat je een maitresse nam,’ beet ze hem nijdig toe.

Hij wierp met een machteloos gebaar zijn armen omhoog. ‘Dat was zeker fout, Lou. Dat geef ik toch ook toe? Ik mis je en ik zou graag zien dat je weer hier komt wonen. Ook voor de kinderen, ze hebben je vreselijk gemist.’
Lou rechtte haar rug, vastbesloten voet bij stuk te houden. Ze zou zich niet laten manipuleren.
‘Volgende week hoop ik een antwoord te kunnen geven.’
‘Je hóópt het?’ Op zijn gezicht streden ongeloof en onmacht om de eerste plaats.
‘Je kunt mij niet dwingen,  Ivar! Ik moet alles wat jíj hebt gedaan een plek geven én besluiten wat ik wil. Dat is echt niet zo makkelijk.’
Ivar schoof bruusk zijn stoel naar achter. ‘Goed, zoals jij het wil.’ Hij liep de kamer uit.

Lou zakte achterover in haar stoel en slaakte een zucht. Wat een eikel, brieste ze inwendig spinnijdig. 

Dit is Lou - vervolgverhaal - Zenuwen

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply