Vervolgverhaal

Dit is Lou – Spanning- deel 26

30 oktober 2020
Spanning -Dit is Lou, deel 26 en voorlopig einde van het verhaal

Lieve lezers: Dit is voorlopig HET LAATSTE DEEL voor nu.
Ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Hier vind je alle delen netjes op een rijtje.  Deel 24 lees je hier.

26. Spanning

Zou hij haar zoenen?

Lou had geen idee of ze dat wilde, maar ze deinsde niet naar achter om hem te ontwijken. Nu ze officieel had gebroken met Ivar was ze vrij om te doen wat ze wilde natuurlijk.

“Kijk!” fluisterde hij zo zacht dat ze hem bijna niet kon verstaan.
Behoedzaam bewoog hij één hand omhoog en wees. “Langzaam je hoofd draaien en vooral niks zeggen.”
Lou draaide tergend traag haar hoofd, bang om een verkeerde beweging te maken. Haar uitzicht maakte dat ze opnieuw haar adem vasthield, maar nu van ontroering.  Twee herten stonden vlak voor hun neus tussen de struiken, ze deden zich tegoed aan de sappige blaadjes.
Voor een moment ging een steek van teleurstelling door haar hart. Ze realiseerde zich dat ze graag had gewild dat hij haar kuste. Vond ze Hugo dan zo leuk? Deze nieuwe inzichten verwarde haar een beetje, dus verschoof ze haar aandacht weer naar de herten voor haar.
“Wauw,” fluisterde Lou. “Wat zijn ze prachtig. Ik heb ze nog nooit van zo dichtbij gezien.”

Heel langzaam kantelde ze haar camera zo dat ze wat foto’s kon maken. Tenminste ze hoopte dat herten op de foto stonden, want ze durfde haar camera niet omhoog te tillen, bang om de herten af te schrikken.
Ze was zich bewust dat Hugo’s lijf nog steeds naar haar toe was geleund. Ze rook de kruidige after shave op zijn huid en voelde de warmte van zijn lijf.
Plots hief één hert zijn hoofd en keek alert het bos in. Niet lang daarna schrokken ze van een voor mensen onhoorbaar geluid en sprongen weg, dieper het bos in.
“Wauw, dat was echt geweldig,” zei Lou nogmaals.
“Het voordeel van vroeg wandelen, dan heb je de meeste kans om de wilde dieren te zien. Ik had gehoopt op konijnen en eekhoorns, maar dit is nog beter. Dit waren reeën, gelukkig komen ze steeds meer voor in onze bossen.”
“Ik kan niet anders zeggen dat dit echt een goede activiteit is voor je gasten. Ik ga hier een heel mooie tekst voor maken,” zei Lou enthousiast. “Ik zou elke week wel zo’n wandeling willen maken. En dat zegt heel wat, want ik ben totaal geen ochtendmens.”
“Dat weet ik,” antwoordde hij droog.
Lou giechelde. “Ik wil best sorry zeggen, maar ik kan er niks aan doen. Het was gewoon veel te vroeg.”

Hugo stond op. “Kom, laten we verder lopen.”
Ze pakten hun spullen in en liepen verder op het smalle pad door het bos. Ze spraken weinig om de eventuele dieren niet weg te jagen. Hugo wees af en toe als hij iets moois zag. Zo zagen ze nog een stel konijnen en mooie doorkijkjes in het bos. Ook hoorden ze volop vogels, die bij het ontwaken hun lied lieten horen. Hugo kon veel van de vogelsoorten van elkaar onderscheiden, iets wat Lou absoluut bewonderde.
“Heb je zin in een ontbijt?” vroeg Hugo toen ze vlakbij het park waren.
Lou knikte. “Ik lust wel wat.”
Tot haar verrassing leidde hij haar naar zijn eigen huis, in plaats van zoals ze verwachtte naar het Eethuis. Het huis van Hugo lag wel op het terrein van de Rode Klaver, maar omdat het in het uiterste punt lag , bood het veel privacy. Het huis had wel wat weg van een houten blokhut. Het was van top tot teen gemaakt van robuuste, houten planken. De grote veranda rondom het huis, maakte het plaatje af. Het eethuis was ook in deze stijl gebouwd, realiseerde ze zich.

“Wauw, wat een prachtig huis heb je.”
“Ja, vind je het mooi? Ik heb het zelf naar mijn smaak ontworpen. Ik geloof dat de meeste mensen het maar… uh… apart vinden.”
Lou grinnikte. “Heel ‘bijzonder’ zeker? Maar nee, ik vind het echt mooi. Het past zo goed bij de omgeving.”
Hugo knikte waarderend. “Ik ben het helemaal met je eens.”
Ze liepen de veranda op en Hugo opende de voordeur. Binnen was het hout veelal geschilderd in lichte tinten, maar de houten vloer en het plafond waren niet bewerkt. Het huis was ingericht met praktische meubels, in dezelfde robuuste stijl. Op de vloer lagen dikke kleden en de bank midden in de woonkamer was groot en uitnodigend.
Hugo nam haar mee naar de keuken, die ruim en landelijk was ingericht. Het was net zo praktisch als de rest van het huis, met noodzakelijke apparatuur. Het rook er heerlijk naar versgebakken brood.
“Wat ruikt het hier zalig!”
Hugo wees op het brood dat al klaarstond op de broodplank. “Snijd maar wat plakken voor ons. Dan zet ik koffie.”
Lou kon het niet laten en stak een stuk van het verse brood in haar mond. “Hmmm.” Ze sneed voor elk een paar flinke plakken. “Kaas?”
Hugo knikte.  “Zo, de koffie loopt.”

Lou gaf hem een bord aan met zijn brood, maar deze zette hij weer op het aanrecht en overbrugde vervolgens de afstand tussen hen. Lou’s hart sloeg een paar slagen over, waarna ze haar hart voelde bonken in haar keel.
“Er is iets, wat ik al een tijdje wil doen.” Hugo keek haar strak aan. “En aangezien het altijd een beetje een gek moment is, vraag ik het maar gewoon.”
“Oh,” fluisterde Lou niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Ze dacht dat de spanning haar elk moment teveel zou worden.
Hugo pakte haar hand vast. “Vanaf het eerste moment dat ik je zag, wilde ik je al kussen. Mag dat?”
Lou knikte. Meer had Hugo niet nodig. Hij  legde een arm achter haar rug en een hand op haar gezicht. Hij trok haar naar zich toe en zijn lippen raakte die van haar. Lou kuste hem vol overgave terug.

Langzaam maakten ze zich na een tijdje weer los van elkaar. Hugo liet zijn voorhoofd even op de hare rusten.
“Dat was alles wat ik ervan hoopte,” zei hij. Hij pauzeerde om zijn ademhaling de tijd te geven weer in een rustig tempo te komen. “Nu kunnen we beter gaan ontbijten voordat de zaken te snel gaan.
Lou knikte en maakte zich los van hem. “Dat lijkt mij een goed plan.”
Ze pakte de twee borden met brood, Hugo schonk twee mokken met koffie in.
“Kom, we gaan op de veranda zitten.” Hugo gebaarde met zijn hoofd in de richting van de openslaande deuren in de woonkamer.

Lou volgde hem naar buiten, nog helemaal hoteldebotel van de kus. Ze was blij dat ze zo kon gaan zitten, want haar benen voelden aan als pap. Fijne pap, dacht ze glimlachend in zichzelf. Héle fijne pap. 

Spanning -Dit is Lou, deel 26 en voorlopig einde van het verhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply