Vervolgverhaal

Dit is Lou – het whatsapp bericht – deel 22

2 oktober 2020
Dit is Lou -vervolgverhaal

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Hier vind je alle delen netjes op een rijtje Deel 21 lees je hier.

22. Het whatsapp bericht

Lou hield haar ogen gesloten. Ergens diep in haar hoofd bonkte een mannetje met een grote rubberen hamer op haar hersenen. Dat kon niet anders, want de pijn dreunde ritmisch in haar hoofd. Ze wist dat de paracetamol in de keukenla lag, maar ze kon zich er nog niet toe zetten op te staan vanuit haar bed en naar de keuken te lopen. Het was onvermijdelijk dat ze de pillen nodig had, want Lou wist dat deze pijn niet zomaar zou weggaan. Maar ze wilde nog even wachten. Nog even liggen.

Het was een vreselijke avond geweest, waarbij ze het whatsapp-bericht de hele avond had bestudeerd en minstens tien keer het telefoonnummer had ingetikt om vervolgens toch niet te bellen. Ze durfde niet. Bang voor wat gesprek dat zou volgen en de consequenties die Lou zou moeten trekken naar aanleiding van dat gesprek. In plaats daarvan had ze gisteravond liever haar kop in het zand gestoken en ze was naar bed gegaan zonder met iemand te spreken over de berichten die ongevraagd in haar telefoon waren verschenen. 

De nacht was net zo beroerd geweest als de avond. Ze had vreselijk onrustig geslapen en was meerdere keren bezweet en angstig wakker geworden. Flarden van dromen -of liever nachtmerries- kon ze herinneren maar ze waren te onsamenhangend om er een geheel van te maken. Lou kon alleen maar gissen waar de nachtmerries over waren gegaan, al kon ze zich daar wel een voorstelling van maken.
Ze kromp ineen bij een volgende scherpe pijnscheut die door haar hoofd trok. Toen de meest heftige pijn was weggeijld en weer was overgegaan in een minder heftige, maar net zo hinderlijke gelijkmatige hoofdpijn, stapte Lou voorzichtig uit haar bed. Met langzame, behoedzame bewegingen probeerde ze een nieuwe piek in de hoofdpijn te voorkomen.
In het keukentje schonk ze een groot glas water in en nam twee paracetamol in. Ze hield haar ogen half gesloten, want in de chalet was het veel te licht naar haar zin. De zomerzon had er zin vandaag en scheen met heldere stralen naar binnen. Lou sloot een paar gordijnen om het voor haar hoofd prettiger te maken. Haar lijf voelde alsof ze een kater had maar ze wist heel zeker dat ze de vorige dag geen druppel alcohol had gedronken. Ze realiseerde zich dat ze sowieso na het whatsappje niks meer had gegeten en gedronken. De soep en de salade stonden nog onaangebroken in de koelkast. 

Alhoewel het denken aan een ontbijt alleen haar maag van streek maakte, zette ze toch een pot sterke koffie en maakte ze een kom yoghurt met granola, vers fruit en een beetje honing.  Voorzichtig nam ze een slok koffie en at ze een paar lepels yoghurt. Haar maag leek het goed te verdragen, sterker nog; haar maag rammelde nu van de honger. Het ontbijt deed haar goed. De hoofdpijn werd dragelijk nu de ze had gegeten en een kop koffie had gedronken. Lou schonk een tweede bak in, verliet het chalet en liep naar het bankje achterin de tuin. Het zachte gras kriebelde aan haar blote voeten, een gevoel wat Lou heerlijk vond. Tot haar genoegen waren de schaapjes op het weiland. Ze keek toe hoe zij rustig graasden in het gras. 

Na de tweede bak koffie was haar hoofdpijn grotendeels weg. De mok zette ze naast zich neer op het bankje en met een zucht sloot ze haar ogen. Wat moest ze doen? De vraag spookte door haar hoofd. Had ze nog wel een optie? Er was eigenlijk nog maar één ding die ze kon – nee moest- doen.
Ze opende de whatsapp op haar telefoon en bekeek het whatsapp bericht nogmaals. Zelfs nu ze wist wat de inhoud van het bericht was, kromp haar hart ineen. De pijn van het verraad was te groot om te dragen. Te groot om te doen alsof ze een keuze had. Ze staarde naar de foto van de man die haar deze hartzeer bezorgde. De man die haar tot in eeuwigheid trouw had beloofd. De man die een minnares had genomen, maar Lou had gezworen dat hij alleen haar wilde. Hij had haar bijna gesmeekt terug in zijn huis te komen en zelfs zijn schoonmoeder had ingeschakeld.

Die man stond nu op een foto met zijn minnares. Beide lachten stralend naar de camera. Zij stond daar zichtbaar trots op haar ronde buik. Hij omhelsde haar innig.
‘Hij was dit weekend bij mij. Ik weet niet wat Ivar je verteld heeft, maar hij heeft geen intentie mij op te geven en zal ook een rol in het leven van ons kind spelen. Ongeacht of je doorgaat met je huwelijk. Ik vond dat je dit moest weten.’

De tekst van de minnares bij de foto, Lou wist haar naam niet eens. De woorden kwamen deze ochtend, net als de avond daarvoor, snoeihard binnen. Het veroorzaakte een wond in haar hart, maar tegelijkertijd verschafte het haar ook een helder hoofd na een week van twijfel en getob. Het was alsof ze van een afstandje op haar leven neerkeek en zag welke richting de beste voor haar toekomst was.

Dit is Lou - het whatsapp bericht - deel 22 van het vervolgverhaal. Lou heeft een whatsapp bericht gekregen die haar letterlijk hoofdpijn heeft bezorgd.

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply