Vervolgverhaal

Dit is Lou- Het gesprek – deel 23

9 oktober 2020
Dit is Lou - het gesprek

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Hier vind je alle delen netjes op een rijtje.  Deel 22 lees je hier.

Lou hield haar handen stevig om het stuur van haar autootje geklemd. De knokkels van haar vingers waren wit geworden, maar ze was zo gespannen dat ze daar niks van merkte. Ze parkeerde haar auto voor het huis, nog steeds haar stuur omklemmend met een wanhoop van iemand die op open zee zich vastklampte aan een reddingsboei. Lou haalde haperend diep adem. ‘Ok, Lou… je kan het. Laat los en ga.’
Moeizaam lieten haar verkrampte vingers het stuur los en ze wachtte tot het gevoel weer terug haar handen in stroomde, waarna ze uitstapte. Ze moest. Het gesprek kon ze niet langer uitstellen.

Bij de voordeur aarzelde ze… wat als de minnares ook in het huis was? Na een kort moment viste ze de sleutels uit haar tas. ‘Ik heb alle recht hier naar binnen te gaan. Ik kan hem maar beter overrompelen,’ sprak ze zichzelf opnieuw moed in.
De deur kraakte wat toen ze hem open zwaaide. Ze nam nog een diepe ademteug, rechtte haar rug en liep uiterlijk kalm en beheerst naar binnen haar hakken veroorzaakten een lichte echo in de hal. Van te voren had ze haar opties overwogen. Hysterisch boos worden? Niemand die dat gek zou vinden, behalve Ivar dan. Huilen? Dat gunde ze hem niet. De beste optie leek haar eruit zien om op te eten en dan kalm en beheerst een einde aan hun huwelijk maken. Dus deze ochtend had ze kleding aangedaan waarin ze zich sterk en onoverwinnelijk voelde. Haar sollicitatie-kleding noemde ze het. Opvallend en netjes -maar niet te netjes. Accessoires, hakken en goede make-up en haar maakten haar verschijning af. Ze kon zo een event van haar werk presenteren. Niet haar alledaagse uiterlijk, maar nu voelde ze zich er op dit moment sterk door. 

Ze liep door naar de woonkamer, maar zoals ze al had verwacht zag ze hem daar niet. Net toen ze terug wilde lopen naar zijn werkkamer, ging die deur open en stak Ivar nieuwsgierig zijn hoofd naar buiten.
‘Hey, ik dacht al dat ik wat hoorde. Jou had ik niet verwacht hier,’ zei hij verbaasd.
Lou zag zijn blik goedkeurend over haar lichaam gaan. 1-0 voor mij, dacht ze. Wellicht kinderachtig om zo te denken, maar dat kon haar nu niks schelen.
‘Betekent dit dat je terugkomt?’ vroeg hij gretig.
Lou glimlachte liefjes. 2-0, dacht ze. Zo makkelijk had ze het niet verwacht. Hij was erger dan ze had verwacht, hij dacht werkelijk dat alles om hem draaide.
Goed, Lou was wel klaar met spelletjes spelen. ‘Ik heb inderdaad mijn keuze gemaakt en het leek mij het beste dit meteen met je te delen.’
Hij keek nog steeds hoopvol.
‘Gezien het feit,’ vervolgde ze haar verhaal, ‘dat jij blijkbaar niet kan kiezen tussen mij en je minnares, heb ik besloten dat het beter is dat we uit elkaar gaan.’

Ivar keek verbolgen. ‘Wat? Hoe k..’
Lou schudde moedeloos haar hoofd. ‘Luister Iev, ik weet dat je dit weekend met haar bent geweest. Je krijgt een kind met haar. Dat betekent dat je voor hele lange tijd verbonden aan haar bent.’
‘Maar dat is heus niet zo…’
Lou trok ongelovig haar wenkbrauwen op en keek hem zwijgend aan. Ze zou niet in zijn praatjes trappen.
Hij kende haar goed genoeg. ‘Hoe weet je van… van ..’
‘Van dit weekend?’ 
Hij knikte en haalde gefrustreerd de handen door zijn haar.
‘Dat maakt toch niet uit?’
Lou had geen zin om hem wijzer te maken. Wat haar betreft bouwde hij een nieuw leven op met die sneaky minnares. Hij verdiende haar.

‘Maar je gooit 15 jaar huwelijk weg! Dat doe je toch niet zomaar Lou?’ Ivar gooide de woorden plots voor haar voeten.
Weer trok Lou ongelovig haar wenkbrauwen op en schudde haar hoofd. Inwendig voelde dat ze boos werd en het laatste wat ze wilde was als een hysterisch viswijf hier het huis verlaten. Dat gunde ze hem niet.
‘Het is beter zo, Ivar. Je zult ongetwijfeld ook van mij houden, maar ik kan zo niet verder. Ik kies een ander pad,’ zei ze zo rustig mogelijk als ze kon.
Ivar liep naar het raam en staarde de tuin in. ‘Dus je bent er al helemaal uit.’ De woorden klonken bitter.
‘Het was niet mijn keuze in eerste instantie Ivar,’ reageerde Lou scherp. ‘Die keuze maakte jij als eerste, vele maanden geleden.’
Hij draaide zich om en tot haar verbazing zag ze verdriet op zijn gezicht. Ze had van alles verwacht; boosheid bijvoorbeeld, maar geen verdriet. Moedeloos hief ze even haar handen op.

‘Dit is het beste Ivar. Iemand moet de keuze maken, je kan niet van twee walletjes eten.’
Hij had het fatsoen beschaamd weg te kijken. ‘En nu?’
‘Nou,’ zei Lou zachtjes. ‘Ik hoop dat we dit netjes kunnen regelen. Ook voor de kinderen?’ Ze keek hem smekend aan. ‘Wat er ook tussen ons is, de kinderen mogen er niet onder lijden.’
Ivar knikte. ‘Goed,’ verzuchtte hij. ‘Dan is dit het.’
‘Ja, ik denk het.’
‘Ik zal het in werking zetten bij een mediator.’
‘Dank je. Maak maar een afspraak, ik hoor het wel.’ Lou aarzelde. ‘Dan ga ik weer.’
Ivar knikte nauwelijks zichtbaar, maar keek haar niet aan. Lou draaide zich om en verliet met vlugge passen het huis.

Terug op het park, zette ze de auto op de centrale parkeerplaats en haastte ze zich naar haar chalet. ‘Nou ja… het is natuurlijk helemaal niet mijn chalet,’ mompelde ze. Ze stak de sleutel in de deur. Nu ze met Ivar in ‘het gesprek’ had verteld dat ze van hem wilde scheiden, moest ze ook gaan nadenken over de toekomst. Ze was straks officieel thuisloos en de vraag was of ze in deze dure tijden wel genoeg verdiende om ergens een huis of flat ergens te huren. 

Ze gooide haar tas op de bank en schopte haar hakken uit. Als eerste zou ze zo die nette kleding uitdoen en weer iets comfortabels aandoen. Al lopend naar de kleine slaapkamer maakte ze de knopen los van haar blouse en hing deze terug in de kast. In plaats daarvan greep ze naar een comfortabel shirt en trok deze aan.
Toen ze ook haar broek uittrok, zag ze het. Een bloedvlek. Ze wachtte hierop al deze hele week. Lou staarde naar de vlek.  Ze zou zich uitzinnig moeten voelen van vreugde. Niet zwanger! Iets wat ze de hele tijd natuurlijk had gehoopt…
Maar in plaats van opluchting voelde ze de pijn haar lijf instromen. In haar onderbuik begonnen de lichte krampen die hoorden bij een menstruatie. Haar hoofdpijn, waarmee ze wakker was geworden, was weer terug, al was het in een lichtere versie. Zelfs haar spieren leken pijn te gaan doen.

Maar de lichamelijke pijn was niks in vergelijking met de emotionele pijn. Alle gevoelens van vandaag -en de afgelopen weken- had Lou zorgvuldig en heel strategisch geparkeerd tot een later moment. Ze had niet alles willen toelaten, het was haar overlevingsstrategie geweest. Al deze gevoelens kwamen nu op één moment samen in haar lijf tot een uitbarsting. 

Het was teveel om te dragen. Ze liet zich naar de grond zakken en brak.

Dit is Lou- Het gesprek - Na het whatsapp berichtje moet Lou wel met Ivar praten over hun toekomst.

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply