Vervolgverhaal

Dit is Lou – Fijn zo’n moeder – deel 21

25 september 2020
Dit is Lou - vervolgverhaal

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 20 lees je hier. En hier vind je alle delen netjes op een rijtje.

21. Fijn zo’n moeder

Lou rekte zich uit in haar bed. Ze had heerlijk diep geslapen en voelde zich opperbest. Ze gaapte en keek op de wekker. Negen uur al, zag ze. Belachelijk laat voor haar doen. Ze was dan ook flink moe geweest én ze had een wijntje teveel op gisteravond, dus het verbaasde haar niet heel erg. Ze glimlachte onwillekeurig bij de gedachte aan de vorige avond.
Ze had sinds dat ze op het park was eindelijk eens een avond echt een ontspannen gevoel gehad. Geen piekermomenten, geen gedachten over Ivar en zijn maitresse, geen getob over de toekomst. Ze had zich weer een mens gevoeld die een gezellig en zorgeloos avondje had. Ze had zich weer een vrouw gevoeld. Het kon een vergissing zijn, maar het leek alsof Hugo een klein beetje met haar geflirt had. Ze glimlachte bij de gedachte aan de eigenaar van het park. Het idee dat een man als Hugo aandacht aan haar schonk, graag bij haar wilde zijn, maakte dat ze zich ook weer een mooie vrouw voelde.

Meteen voelde ze zich schuldig. Ze was nog steeds een getrouwde vrouw en nu zwijmelde ze over een andere man. ‘Doe normaal Lou,’ mompelde ze tegen zichzelf. ‘Je mag best blij zijn met de aandacht van een vent.’
Ze zwaaide haar benen uit bed en rekte zich uit. Het raam uit met dat schuldgevoel; ze zou deze dag blij zijn met alle positieve aandacht!  Ze schoot in wat kleding en bond haar haren in een hoge knot. In de badkamer plensde ze water over haar gezicht totdat ze er weer fris en fruitig uitzag.
In de kleine woonkamer zat Otis al op zijn telefoon, Bobbi’s deur van haar slaapkamer zat nog dicht. 

‘Mag ik geld om te gaan suppen?’ vroeg Otis na het ontbijt.
Lou gaf haar zoon wat geld, waarna hij behendig het zoldertje beklom en even later in zijn zwembroek weer verscheen. Na een korte doei verdween hij de chalet uit.
Net toen Lou zich afvroeg wat zij zou gaan doen deze dag, rinkelde haar telefoon. Ze pakte haar telefoon en kreunde toen ze zag dat het haar moeder was die haar belde. Ze had al een tijdje niks van haar ouders gehoord en ze had ze nog niet op de hoogte gebracht van het laatste nieuws. Iets waar Lou ook eigenlijk helemaal niet op te wachten zat
Ze nam toch de telefoon op. ‘Hai mam.’
‘Louise, goedemorgen,’ zei haar moeder Deborah aan de andere kant van de lijn.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Lou plichtsgetrouw.
‘Tsja.’ Haar moeder laste een dramatisch kort moment stilte in. ‘Ik kreeg van Ivar nogal schokkend nieuws te horen.’
lou voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. ‘Heb jij Ivar gesproken?’

Haar moeder negeerde de vraag. ‘Ben je werkelijk uit je mooie huis getrokken om te gaan wonen in een kleine caravan?’
De toon van haar moeders stem vulde Lou met afgrijzen en boosheid. Deborah was een kei in het laten doorschemeren van haar afkeuring zonder hier woorden voor te gebruiken. Lou nam enkele tellen om haar emoties onder controle te krijgen.
‘Als je bedoelt dat ik na het horen over de maitresse van Ivar en zijn aankomende kind bij haar het huis heb verlaten en nu in een allerliefst chalet zit, dan is het antwoord ja.’
Haar Moeder klakte met haar tong. ‘Maar wáárom in hemelsnaam?’
Lou rolde met haar ogen, maar ze wist dat haar moeder oprecht verbaasd was. ‘Het gedeelte dat Ivar een minnares heeft die ook nog eens hoogzwanger is, heb je begrepen?’
‘Ja ja… hij belde mij zelf op om dit te vertellen. Hij klonk echt radeloos en wil niks liever dan je terug hebben in zijn huis en armen.’
Lou keek sprakeloos naar haar telefoon.
‘Louise?’
‘Ivar heeft jou gebeld?’ Lou schudde haar hoofd. ‘Laat ook maar. Mam ik weet niet waarom jij denkt dat ik zonder meer bij Ivar moet blijven, maar ik denk niet dat dát gaat gebeuren.’
‘Maar kind… in elk huwelijk gebeuren er nu eenmaal dingen die je niet zo leuk vindt.’
‘Dingen die ik niet zo leuk vind…?’ sputterde Lou tegen. ‘Dat is nogal een understatement.’
‘Weet je, je vader heeft ook dingen gedaan waardoor ik ons huwelijk kapot had kunnen laten gaan. Maar kijk, we zijn nog heel gelukkig samen.’

Ha, lachte Lou hardop in zichzelf. Zo gelukkig als twee kamelen op de Noordpool dan zeker.
Lou zuchtte hardop. ‘Mam, ik heb geen zin om mijzelf te verdedigen, het zou fijner zijn als je achter mij staat. Je weet je wel, achter je dochter.’
‘Maar kind, wat ga je dan doen na je scheiding? Waar ga je wonen? Heb je wel genoeg geld?’
‘Ik denk dat ik het wel ga redden. Ik heb werk en ik kan altijd een gewone baan zoeken.’ Lou zei de woorden rustig, maar ze wist dat ze zich beter voordeed dan ze zelf voelde. Ze gunde haar moeder echter niet ook maar één punt.
‘Hmm.’ klonk het ongelovig aan de andere kant van de lijn.
Lou was wel klaar met dit gesprek. ‘Zeg mam, ik heb de kinderen wat beloofd, dus ik moet gaan,’ loog ze. ‘Dáag.’ 
Zonder op het antwoord te wachten, hing ze op. Het was of dit of haar dingen tegen haar moeder zeggen die ze nooit meer terug zou kunnen draaien.  Gefrustreerd sloeg Lou haar handen voor het gezicht en wreef in haar ogen. Echt.. hoe kon het dat haar moeder haar altijd boos kreeg? Waarom liet ze dat altijd toe? Voor de zoveelste keer in haar leven dacht ze erover om alle banden met haar moeder te breken. Die vrouw was echt toxisch. Als het niet ging volgens haar wensen en ideeën, dan bewoog haar moeder hemel en aarde om te zorgen dat alles wel ging volgens haar plan. De meeste mensen hadden dat geeneens in de gaten.

‘Mam?’
Verschrikt keek Lou op. ‘Hai schat, ben je hier al lang?’
Bobbi knikte. ‘Een tijdje. Ga je echt van papa scheiden?’
Lou zuchtte en strekte een arm uit. ‘Kom eens hier.’
Bobbi liet zich naast haar op de bank ploffen.
‘Ik weet niet hoe het allemaal zal gaan, lieverd,’ zei Lou eerlijk. ‘Het is allemaal vreselijk ingewikkeld. Ik zou niets liever willen dat alles weer normaal is, maar we kunnen de tijd helaas niet terugdraaien.’
Haar dochter keek haar aan. ‘Weet je mam, ik zou het hartstikke snappen als je wilt scheiden. Ik ben zo kwaad op papa.’
‘Dank je wel lieverd.’ Lou gaf Bobbi een knuffel. ‘Je moet mij alleen één ding beloven.’
Bobbi keek haar vragend aan. 

‘Jij moet niet boos zijn op papa. Hij heeft iets stoms gedaan en als vrouw hoef je dat niet te pikken. Maar hij is jouw vader, hij houdt van jou en hij is ook altijd een goede vader geweest. Jouw gevoelens voor hem hoeven niet te veranderen, ook al heeft hij mij pijn gedaan. Snap je?’
Bobbi knikte. ‘Ja mam, ik ga het proberen,’ zei ze schoorvoetend.

Aan het einde van de middag omhelsde Lou haar kinderen. Ze gaf ze een dikke zoen, terwijl ze probeerde haar tranen tegen te houden. Ze merkte dat ze hen te lang vasthield, toen beiden lichtelijk worstelden om los te komen.
‘Mam, we zien je vrijdag weer hoor. En we appen toch?’ Bobbi gaf haar moeder een dikke klapzoen.
Otis gaf zijn moeder nog een stevige omhelzing en rende naar het hekje om de tuin, waar zijn vader wachtte. Bobbi volgde langzamer.
‘Denk eraan hè, niet boos zijn,’ zei Lou zachtjes achter haar dochter.
Lou liep mee naar het hek.
Ivar begroette zijn kinderen hartelijk. ‘Ga maar vast naar de auto.’ Hij gaf de sleutels aan Bobbi. ‘Ik kom er zo aan.’
‘Hoe was je weekend?’ vroeg hij.
‘Goed,’ knikte Lou. ‘En die van jou’
‘Rustig. Ik heb vooral gewerkt.’ Hij keek weg. ‘Heb je al een besluit genomen?’
Lou voelde haar bloeddruk alweer stijgen. ‘Aan het einde van de week zal ik het beslissen en je vertellen. Zoals we hebben afgesproken,’ eindigde ze nadrukkelijk.  ‘Ik heb ook liever niet dat je mijn familie, of welke familie dan ook, voor je karretje probeert te spannen.’
Ivar deed zijn mond open, maar Lou was hem voor. ‘Ik zie je vrijdag weer.’

Daarna draaide ze zich om en liep snel naar het chalet. Binnen liet ze haar adem los die ze onbewust van spanning had vastgehouden. Zo, deze slag had ze gewonnen, dacht ze tevreden.
Ze pakte drinken en wat te eten uit de koelkast. Deze avond zou ze doorbrengen op de bank, met een makkelijke salade eten en een restje soep en één of andere zwijmelfilm die op de tv kwam.
Haar telefoon pingde, Lou zag dat ze een whatsapp bericht had gekregen. Als versteend staarde ze naar het scherm. 

Dit is Lou - Fijn zo'n moeder - deel 21 vervolgverhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply