Vervolgverhaal

Dit is Lou – feelgood vervolgverhaal – deel 09

10 juli 2020
Dit is Lou- feelgood vervolgverhaal - deel 09

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 08 lees je hier.

09

In de badkamer draaide Lou de douche voluit open en kleedde zich uit. Voor een moment overwoog ze de badkamerdeur op slot te draaien, maar ze besloot het niet te doen. Dat zou wel heel gek zijn na zoveel jaren samen. Ze voelde weer een snik opkomen diep in haar keel. Vlug stapte ze onder de douche en waste en schrobde haar haren en haar lijf, alsof ze hiermee ook de ellende uit haar leven kon laten verdwijnen. Tranen vermengden zich met douchewater, Lou liet ze nu vrijelijk komen. Ook al zou ze haar tranen willen stoppen, er was ook geen houden aan. Het idee van Ivar met die andere vrouw deed haar walgen. Hoe kon hij het hun aandoen? Die vraag popte herhaaldelijk op in haar hoofd, als een duveltje in een doosje.  

Na wat een eeuwigheid leek, draaide Lou de kraan uit. Tegelijk met het uitzetten van het water, stopten ook haar tranen. Ze dacht niet dat ze nog tranen over had, haar hoofd en lijf voelde compleet leeg. Ze droogde haar lijf ruw af met een handdoek en draaide deze vervolgens als een tulband om haar natte haren. 
Ze bekeek haar naakte lichaam in de badkamerspiegel. In haar hele huwelijk met Ivar had ze zich niet zo onzeker gevoeld als vandaag.  Ze had de minnares niet zo goed bekeken, maar ze was ongetwijfeld jonger en slanker dan zij. Met een zucht deed ze het licht uit en liep naar de slaapkamer, waar ze in een onderbroek en simpel shirt schoot. Beneden hoorde ze vage geluiden van Ivar die de restanten van hun niet genuttigde diner opruimde. Nadat ze de slaapkamerdeur had gesloten, liep ze naar hun bed. Jarenlang al sliep ze naast Ivar, niet veel nachten hadden ze gescheiden doorgebracht. Enkel als Ivar eens voor zaken weg was, of vroeger toen de kinderen kleiner waren en haar nodig hadden bij ziekte of klein kinderleed. Lou gleed onder de lakens aan haar kant van het bed en trok deze op tot haar kin, ondanks de warmte in de kamer. Ze trok haar knieën op en sloot haar ogen.
Ze had zich altijd voorgenomen dat ze a la minute woest gillend haar vent de deur uit zou schoppen als hij ontrouw was. Niks had ze gesnapt van vrouwen die hun mannen affaires en slippertjes vergaven en doorgingen met hun huwelijk alsof er schijnbaar niks gebeurd was. Tot vandaag. Lou had geen idee wat ze moest doen. Ze kon zich geen leven zonder Ivar voorstellen, maar net zo min kon ze nog mét hem leven alsof er niks aan de hand was. Sterker nog, hij kreeg een kind! Een klein detail dat niemand over het hoofd kon zien

Maar zij was er nog en ze had hem niet op straat gezet. Wat zou er gebeuren als ze gingen scheiden? Ze had geen idee waar ze heen moest. Een huis kon ze met haar kleine salaris niet betalen, laat staan het grote, dure huis waar ze nu woonde. En oh god… de kinderen. Lou strekte haar benen en draaide zich op haar rug. Ze had nog niet eens stilgestaan bij de gevolgen voor de kinderen. Haar hart kromp ineen van pijn. Als ze iets haar kinderen wilde besparen, dan was het een akelige scheiding.
Een lange tijd staarde Lou naar het plafond, niet wetende wat te doen met de hele situatie. Zou ze moeten kiezen voor haar huwelijk en haar kinderen of wilde ze liever zo ver mogelijk bij Ivar vandaan blijven? Een schok ging door haar heen toen ze zich realiseerde dat Ivar nooit had gezegd dat hij getrouwd met haar wilde blijven. Wie weet wilde hij liever met zijn nieuwe vriendin op hoge hakken een ander leven opbouwen, dacht ze jaloers. Het idee dat Ivar liever met een ander was, zorgde opnieuw voor een pijnlijke steek in haar hart.
Haar ogen bleken toch nog tranen over te hebben. Langzaam gleden ze langs haar wangen omlaag op haar kussen. God, wat een eikel was hij eigenlijk ook. Lekker van twee wallen eten, een bom laten vallen op hun huwelijk en dan vervolgens het aan haar overlaten om een keuze te maken. 

Om een uur of vijf werd Lou wakker. Een vogel, zo te horen een ekster, krijste hard op het dak van hun huis. Ze zag door een kier van het gordijn dat het buiten al schemerig werd. 
Langzaam kwam de herinnering aan gisteravond weer terug. Uiteindelijk was Lou, na voor haar gevoel uren wakker te hebben gelegen, uitgeput door de emoties in slaap gevallen. Ivars kant het bed was niet beslapen, zoals ze hem had gevraagd.
Lou wreef in haar ogen die opgezet aanvoelden, de ergste slaap pulkte ze uit haar ooghoeken. Ze schoof haar benen uit bed en stapte eruit. Ze was te wakker om te blijven liggen en bovendien had ze honger en dorst. Ze glipte stil de trap af naar beneden, waar ze in de keuken eerst een glas water dronk. Hierna zette ze de kraan weer open, maakte van haar handen een kommetje en plensde het verkoelende water in haar gezicht. Dit herhaalde ze een paar keer tot ze overtuigd was dat haar gezicht schoon was het een stuk minder opgezet aanvoelde. Terwijl uit het luxe koffiezetapparaat een verse bak koffie pruttelde, pakte ze uit de kast een paar crackers en belegde ze simpel met een plak kaas. 

Ze ging niet op de bank zitten, maar opende de tuindeur en liep over de veranda naar het trappetje. Op de onderste tree plofte ze neer, met haar voeten in het vochtige, koele gras. Het was al bijna licht buiten, ook al was het nog geeneens half zes. De lucht voelde fris aan, maar het was zeker niet koud. De stilte van de dageraad was haast magisch. De tuin straalde een serene rust uit, terwijl heel langzaam de wereld weer tot leven kwam. Af en toe krijste de ekster boven haar. Op haar gazon schuifelden tot haar plezier twee egeltjes, waarschijnlijk op weg naar hun nest om daar de hele dag te slapen. 

De rust van de natuur, zelfs zo bescheiden als haar achtertuin, ademde ze diep naar binnen en het verhelderende haar hoofd. In whatsapp selecteerde ze een aantal contacten en stuurde hen allen hetzelfde berichtje. 

Dit is Lou - feelgood vervolgverhaal - deel 09 - karin rozenhart

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply