Vervolgverhaal

Dit is Lou – een uitnodiging – deel 19

11 september 2020
Dit is Lou- een uitnodiging

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 18lees je hier.

19. een uitnodiging

Lou had zich in een stoel in de schaduw genesteld, bestelde bij Hugo een glas ijsthee en pakte haar e-reader tevoorschijn. Ze had al tijden niet gelezen, maar nu had ze echt weer zin om een tijdje weg te vluchten in het leven van een fictief hoofdpersoon.
Hugo had haar de ijsthee gebracht, maar blijkbaar had hij het druk want hij was niet blijven staan voor een praatje. Lou nam een slok en las een tijdje in haar boek. Ze had gekozen voor een thriller, in een superromantisch feelgood roman had ze nu echt geen zin. Liever spanning en afschuw dan lezen over hopeloos verliefde mensen. Af en toe keek ze op naar haar kinderen die ondertussen in het water aan het oefenen waren op hun supboard. Lou nam een aantal actiefoto’s en zwaaide terug naar Otis die enthousiast naar haar riep dat hij het super vond. Bobbi had weinig oog voor haar moeder, maar peddelde rustig over het meer terwijl ze aan het babbelen en lachen was met een ander meisje.
‘Lou?’

Lou keek op. ‘Hai.’
‘Kan ik je wat vragen?’
Lou knikte. Hugo pakte een stoel tegenover haar en ging zitten. 
‘Ik begreep van Debbie dat jij ook weleens freelance klussen doet?’ Hij wees op het fototoestel op tafel. ‘En dat je ook goed kan fotograferen?’
‘Ja klopt. Voor Debbie doe ik ook vaak de foto’s zelf maken.’
‘Ok, ik zoek iemand die voor De Rode Klaver wat promotionele teksten en foto’s maakt. Het is bedoeld voor de website en social media, voor folders en menukaarten en eventueel ook voor een advertentie in een krant bijvoorbeeld. Doe je dat ook?’
Lou ging geïnteresseerd rechtop zitten. ‘Ja zeker, dat ik dat doe. Heb je enig idee hoeveel tekst en foto’s je wilt hebben?’
‘Ik vind het lastig inschatten, maar in ieder geval moet het gaan over mijn visie op het park, de chalets, het eethuis en de activiteiten hier.’
Lou knikte. ‘Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Als je mij je mailadres geeft, dan mail ik je een offerte door, goed?’  Ze rommelde in haar tas en gaf Hugo haar kaartje. ‘Dit zijn mijn gegevens.’
‘Helemaal goed, ik zal je mijn gegevens appen.’

Hugo aarzelde kort. ‘Uhm… heb je zin om vanavond hier te komen? We hebben op het strand een barbecue, een activiteit die ik vaker wil organiseren op het park. Het is uiteraard huisgemaakt en biologisch en met veel groentes, geheel in de stijl zoals ik de toekomst voor me zie.’
Lou glimlachte. ‘Oh heel graag, lijkt mij heel tof.’ Ze wees naar haar kinderen. ‘Ik heb wel de kinderen dit weekend.’
Hugo glimlachte breed. ‘Uiteraard geen enkel probleem. En om om onduidelijkheden te voorkomen; het is een betaalde activiteit, maar jullie zijn vanavond onze gasten.’
‘Echt super, dank je wel. Ik denk dat de kinderen het ook tof vinden.’
Alsof ze wisten dat er over hen gesproken werd, verschenen de kinderen bij hun tafel.
‘Mam! Het was echt supervet!!’ Otis plofte neer op een stoel.
Bobbi bleef staan met achter haar het meisje waarmee ze samen had gesupt.

‘Nou alsof je het erover hebt… dit zijn mijn kinderen Bobbi en Otis. Jongens, dit is Hugo, de eigenaar van dit park.’
Hugo grinnikte. ‘Nou, dan kan ik ook gelijk mijn dochter voorstellen.’ Hij wees naar het meisje naast Bobbi. ‘Dit is Sara.’
Het meisje zwaaide ietwat verlegen naar Lou.
‘Nou, dat is ook toevallig! Ik zag jullie al samen suppen.’
Bobbi giechelde. ‘Ja, ze is echt heel aardig.’
‘Dat komt allemaal mooi uit, want we gaan vanavond gezellig barbecueën.’
‘Echt?!’
De drie kinderen juichten.
‘Vet gezellig!’ zei Bobbi. ‘Mam, is het goed als wij met Sara hier blijven zwemmen vanmiddag?’
‘Ja, geen probleem. Ik ga zo wel even terug naar de chalet om wat te werken dan. Als er wat is, dan kun je altijd bellen.’
Meer aansporing hadden de kinderen niet nodig, ze spurtten weg.

‘De barbecue begint om 6 uur vanmiddag,’ zei Hugo. ‘Ik moet snel weer naar de keuken, want ik heb nog een hoop te doen voordat het zover is.’
Lou zocht haar spullen bij elkaar. ‘Dan ga ik terug naar de chalet dan maak ik een offerte op voor je, vergeet niet nog even je mailadres te appen. Tot straks dan.’
Hugo knikte. ‘Tot later.’
Hij keek haar na tot ze uit zijn zicht was verdwenen. Hij pakte zijn telefoon, nam Lou’s nummer over van haar kaartje en stuurde haar een berichtje via de whatsapp.

hai, hier mijn telefoonnummer. Je kunt mailen naar info@derodeklaver.nl

Zijn vingers bleven vertwijfeld boven de toetsen hangen. Uiteindelijk tikte hij alleen zijn naam als afsluiter, waarna hij het berichtje verstuurde. Hij stopte zijn telefoon weg in zijn broekzak en haastte zich naar de keuken. Het was geen leugen geweest, hij moest nog veel doen voor deze avond.

Terug in de chalet zag Lou zijn berichtje. Ze sloeg zijn nummer op en begon gelijk aan de offerte. Ze vond een offerte maken altijd lastig, maar de afgelopen jaren had ze hier ervaring in opgedaan. Ze wist nu wat ze moest doen en probeerde het allemaal zo zakelijk mogelijk te benaderen. Lou omschreef haar werkzaamheden en wat Hugo zou krijgen zo precies mogelijk en koppelde daar een prijs aan vast. Nadat ze tevreden was met de offerte, verstuurde ze deze naar het emailadres. 
Ze hoopte vurig dat ze de klus zou krijgen. Niet alleen omdat het haar gewoon een hele leuke opdracht leek, maar vooral omdat ze het geld goed zou kunnen gebruiken. Mocht ze besluiten weg te gaan bij Ivar, had ze genoeg inkomen nodig. 

Bij de gedachte aan Ivar kromp ze licht ineen. Zoals hij zich gister had gedragen … hij gaf haar niet veel redenen om bij hem te blijven. Haar gedachten gingen steeds meer uit naar een leven zonder Ivar, hoe spannend en onzeker ze dat ook vond. Ze zuchtte diep. Waarom was het nou in hemelsnaam zo moeilijk om deze beslissing te maken? Hij had haar en hun huwelijk vreselijk verraden. Buiten deze zorgen, maakte ze zich zorgen omdat ze nog steeds niet ongesteld was geworden. Ze was nu een week overtijd, langer dan ze ooit was geweest. Zwangerschappen uitgesloten natuurlijk. Ze besloot een test te doen als ze na dit weekend nog steeds niet was gaan menstrueren. Ze kon het maar beter zeker weten.

Lou keek op haar horloge en besloot zich klaar te maken voor de barbecue. Na een korte douche, koos ze haar kleding uit. Ze twijfelde tussen een nette jurk, maar koos uiteindelijk meer voor haar comfy kleding; een felroze shirt met een witte strokenrok. Eén van haar lievelingsoutfits. Ze deed als altijd weinig make-up op en haar lange, rossige haren knoopte ze in een rommelige knot. Als laatste deed ze nog een haarband in en deed een ketting om. Ze bekeek zichzelf in de kleine passpiegel aan de kast. Leuk genoeg, oordeelde ze. Heel passend voor een barbecue op een strandje.

Dit is Lou- een uitnodiging - deel 19 vervolgverhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply