Vervolgverhaal

Dit is Lou – Een fijne dag met een vriendin – deel 16

21 augustus 2020
Dit is Lou- vervolgverhaal - Een fijne dag met een vriendin - deel 16

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 15 lees je hier.

16 Een fijne dag met een vriendin

Lou keek weg, kneep haar ogen even dicht. Met haar handen wreef ze over haar gezicht en in haar ogen.
‘Ik vind het echt heel rot voor je, Lou.’ Linda legde een hand op haar arm. ‘Je weet dat je altijd bij mij terecht kan toch?’
Lou glimlachte. ‘Ik weet het, je bent lief. Ik wou dat ik de tijd een stukje vooruit kon spoelen, dan is het allemaal achter de rug.’
Linda zuchtte. ‘Ik snap je helemaal.’
‘Hoe gaat het nu met jou? Hoor je nog wel eens iets van Rens?’
‘Hij heeft mij in het begin nog wel twee keer gebeld. De eerste keer smeekte hij mij te wachten tot hij uit de gevangenis zou komen. Ik heb hem echt duidelijk gemaakt dat ik het niet meer zag zitten, daarna belde hij nog een keer. Toen heb ik maar niet opgenomen. Ik begreep dat hij nog in voorarrest zit, wachtend op een proces.’
‘En hoe voel jij je?’

Linda schokschouderde. ‘De ene keer beter dan de andere keer. Over het algemeen kan ik zeggen dat het nieuws nu wat naar de achtergrond is gezakt en dat het beter gaat. Ik kan weer functioneren.’
‘Het kon ook niet veel slechter gaan met je. Ik heb je echt nog nooit zo gezien.’
Linda trok een gezicht. ‘Ik weet het,’ kreunde ze. ‘Ik wil er niet op gewezen worden.’
‘Dan mag je blij zijn dat ik geen foto van je heb genomen,’ grijnsde Lou.
Linda gaf haar een vriendschappelijke stomp. ‘Ik had alles gedaan om die foto dan te wissen.’
‘Het is niet zo gek om eens in te storten en er niet picobello uit te zien, Lin,’ zei Lou nu op een serieuze toon. ‘Het leven bestaat niet alleen maar uit hoogtepunten. Ik hoop dat je over een paar jaar terug kan kijken en dat er dan heel veel goeds uit gekomen is.’
‘Ik hoop het ook,’ zuchtte Linda. ‘Een fijne vent en een kind zou fijn zijn. Elke maand weer word ik er aan herinnerd dat ik niet zwanger ben.’

Een klein schokje ging door Lou heen toen Linda refereerde aan haar menstruatie. Wanneer moest zij eigenlijk deze maand ongesteld worden? Ze kon zich niet herinneren hoe lang geleden de vorige keer was. Lou zag dat Linda haar aankeek en ze herstelde zichzelf.
‘Ik weet dat het vast gaat gebeuren Lin, echt.’ Lou stond op. ‘Ik moet even een plas plegen. Zullen we daarna naar het strandje gaan?’
‘Ja, goed plan!’

Binnen griste Lou haar telefoon van de tafel en ging naar de wc. Ze opende haar agenda en zocht terug in de vorige maand. Hemelzijdank dat ze altijd alles bijhield in haar digitale planner, zo ook haar cyclus. De laatste keer dat ze ongesteld was, was ondertussen bijna 5 weken geleden. Lou kreunde inwendig. Ze was wel vaker 2 of 3 dagen later ongesteld, maar een week was voor haar doen wel lang. Ook dat nog, mompelde ze.
Terug in de woonkamer pakte ze haar strandtas en een stel extra slippers. Buiten gaf ze de slippers aan Linda. ‘Ik dacht dat je deze wel kon waarderen,’ zei ze met een brede glimlach.
Linda grinnikte. ‘Ik houd van mijn hakken, maar ik denk dat ik deze maar beter kan aannemen.’

Op het strandje, dat voor het eethuis van het park lag, spreiden ze hun handdoeken uit en gingen in de late middagzon liggen. Her en der lagen wat mensen op hun handdoeken. De meesten waren hier met kinderen, die veilig binnen de ballenlijn konden zwemmen. Omdat het al wat later op de dag was, was het redelijk rustig.
‘Dit is echt een fijne plek,’ zei Linda. ‘Ik wist van het bestaan niet af.’
Lou schudde haar hoofd. ‘Ik had ook geen idee. Ik denk dat de kinderen het hier erg tof gaan vinden. Dit weekend wil ik ze een lesje suppen laten doen.’
Linda keek peinzend naar het stel dat wiebelend op hun sup boards stonden, niet ver uit de waterkant. De vrouw slaakte een gilletje toen ze haar evenwicht verloor en het water inviel, waarna ze luid lachend weer boven water verscheen en haar board weer op kroop.
‘Ik geloof dat ik liever aan de kant blijf, er zwemmen vast grote vissen in dat meer.’ Linda rilde bij deze gedachte.
Lou grinnikte. ‘Die vissen zwemmen vast heel hard weg als je in het water valt.’

Na een uurtje zonnen en kletsen pakten ze hun spullen weer op. ‘Heb je zin in een frietje?’
Linda knikte enthousiast. ‘Altijd,’ grijnsde ze.
‘Laatst at ik hier een goddelijk stuk taart, dus ik hoop dat de patat net zo lekker is.’
Op het terras zochten ze een plek in de zon uit en gingen op de kussens zitten. Na een paar minuten verscheen Hugo aan hun tafel.
‘Goedenavond, wat kan ik voor jullie noteren?’
Lou en Linda bestelden beiden een glas wijn en kozen de hamburger schotel van de beperkte menukaart.
‘Gaat alles goed Lou?’
Lou knikte. ‘Het is een heerlijk rustige plek, dus het werken gaat hier prima. Ik ben ook dol op de dieren die ik af en toe hier tegenkom.’
‘Als je het leuk vindt, is er ook een mogelijkheid om met een boswachter een wandeling te maken. Dan zie je geheid nog meer dieren.’
Lou bedankte voor de tip.

‘Heb je eigenlijk je ouders al verteld van de hele situatie?’ vroeg Linda toen Hugo weer naar binnen was verdwenen.
Lou kreunde. ‘Neeee… oh echt, daar wil ik gewoon nog niet over nadenken. Ik weet niet nu al dat ze met de meest vreselijke meningen en ongevraagde adviezen komen. Zoals dat ik wat meer moet zijn als Frederique.’ Lou draaide geërgerd met haar ogen.
Hugo serveerde voor hen de glazen wijn en zette nog een mandje op tafel. ‘Een stuk versgebakken brood met huisgemaakte kruidenboter.’
‘Maken jullie alles vers Hugo?’ Lou pakte een stuk brood en stak een stuk in haar mond. ‘Hmmm, zo lekker!’ Ze gaf een stuk aan Linda.
Hugo keek trots. ‘We proberen zoveel mogelijk zelf te maken of het in ieder geval biologisch in te kopen. De bedoeling is dat we de kaart langzaam uitbreiden met simpele, maar smaakvolle recepten.’
‘Die taart die laatst at, was ook goddelijk.’
Hugo glimlachte. ‘Alle taarten worden elke dag door mijn moeder gebakken. Ze gebruikt alleen verse, pure ingrediënten.’
Lou was onder de indruk. ‘Dat was zeker te proeven. Dit weekend komen de kinderen en dan zal ik zeker hier een keer komen eten.’
‘Fijn te horen dat het hier zo bevalt Lou. Ik heb grote plannen met het park, dus ik zou zeggen: vertel het nieuws door,’ zei hij met een knipoog.
‘Dat zal ik zeker doen,’ glimlachte Lou vriendelijk.

‘Aardige vent,’ merkte Linda op toen Hugo hen weer alleen had gelaten.
‘Hm hm, hij is de broer van Debbie. Je weet wel, mijn bazin.´
De avond verstreek. De twee vriendinnen smulden van hun maaltijd, wat niet een standaard hamburger met friet was, maar een met zorg bereide schotel die heerlijk was. Naast een kleine biologische hamburger en de verse patat lag er ook een goed gevulde salade op hun bord.  Ze namen nog een koffie toe, spijtig genoeg was er in hun maag geen plek meer voor een stuk taart.
Aan het einde van de avond liep Lou met Linda mee naar haar auto en nam met een omhelzing afscheid van haar.
‘Ik vond het echt supergezellig dat je er was.’
‘Ik bel je snel!’
Lou zwaaide haar vriendin uit en keerde met een tevreden gevoel terug naar haar chalet. Het was een fijne dag met een vriendin.

Dit is Lou- vervolgverhaal - Een fijne dag met een vriendin - deel 16

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply