Vervolgverhaal

Dit is Lou | deel 15 – het goede buitenleven

14 augustus 2020
Dit is Lou, deel 15 | Lou

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 14 lees je hier.

15. Het goede buitenleven

De twee dagen daarna verstreken in een langzaam tempo. Lou werd wakker, at haar ontbijt, waarna ze een wandelingetje maakte over het park. Als ze op tijd wakker was, zag ze de konijntjes over het gras huppelen of stond ze plots oog in oog met een ree. Lou merkte dat de wandelingen haar goed deden. Ze kwam tot rust in de natuur, de wirwar aan gedachten leek uit de knoop te worden getrokken waardoor haar hoofd helderder werd. Lou hoopte dat ze snel wist wat ze zou moeten doen.
Bij Ivar blijven of alleen verder?

Na haar wandeling zette ze een lekkere mok koffie en opende haar laptop. In de ochtenden wilde ze zoveel mogelijk werken. Lou had online meetings met haar collega’s, ze schreef aan haar artikelen, interviewde mensen of deed online onderzoek naar nieuwe ideeën. Dat ze op het park 0,0 afleiding had, droeg bij aan de productiviteit. Het was sowieso stil qua geluid, op wat dierengeluiden na dan, maar ze hoefde hier zich nu ook niet druk te maken over haar huishouden of het opruimen van de troep van de kinderen. In de chalet bleef het aardig opgeruimd en met een beetje vegen en een klein beetje vaat doen, was het huishouden in een caravan wel gedaan.

‘s Middags werkte ze vaak ook nog even, maar ze zat soms ook zomaar na een simpele lunch een uur op het bankje in de tuin. Ze deed dan niks, behalve over het weiland staren. Elke dag had Lou even contact met Bobbi en Otis via beeldbellen, naast de whatsappjes die ze over en weer stuurden. Het gemis van haar kinderen werd daardoor een beetje goed gemaakt, net als de wetenschap dat ze hen in het weekend ging halen.
Na de lunch van vandaag, deed ze wat boodschappen bij de lokale supermarkt in het dorp. Wat stokbrood, boter, fruit, groente, krieltjes en drinken, genoeg voor de komende dagen. Haar kinderen hadden waarschijnlijk nog wel wat andere wensen in het komende weekend, maar dat zou ze dan wel zien.

In het chalet borg ze alles op, waarna ze de kleine vide op kroop. Al snel vond ze wat ze zocht; dekens en kussens voor in de tuin. Eén voor één zwiepte ze de spullen naar beneden. Weer veilig met haar voeten op de benedenverdieping, bracht ze spullen naar buiten waar ze het bij een boom in het gras neerlegde. De boom zorgde voor heerlijke schaduw, de zon scheen vandaag fel en de temperatuur was al snel opgelopen naar 26 graden. Lou schikte de kussens op het kleed, zodat er een knus plekje ontstond. Ze plofte neer op een kussen. Hmmm, dit zat niet verkeerd, concludeerde ze. Lou verplaatste zich in liggende houding. Ze lag op haar rug met haar handen gevouwen onder haar nek en staarde door het bladerdek naar de strakblauwe lucht. Helemaal niet verkeerd, mompelde ze. Het zachte briesje speelde met haar haren. Een beetje als een diva  in de schaduw onder een boom liggen op een stel kussens. Net alsof ze in Frankrijk was, dacht Lou content. Het warme weer maakte haar rozig… er was vast geen bezwaar als ze even haar ogen zou sluiten. Een beetje dagdromen …

Iemand kuchte luidruchtig. ‘Lou?’ klonk het eerst zacht. Toen er geen reactie kwam, werd de stem een tikkie harder. ‘Hey luilak, zo wacht je toch niet je beste vriendin op?’
Lou schrok op door het geluid en knipperde met haar ogen. ‘Oooh hey Lin! Oh shit, is het al zo laat??’
Linda knikte. ‘Het is al half 4.’
Lou grinnikte schaapachtig. ‘Sorry, het buitenleven doet mij goed.’ Ze gebaarde naar de kussens. ‘Maar ik zou zeggen; strijk neer.’
Linda schopte haar hoge hakken uit. ‘Je had wel even mogen waarschuwen dat het hier zo …. zo landelijk is. Dan had ik mijn schattige sandaaltjes aangedaan in plaats van deze hakken.’ Ze ging bij haar vriendin op de kussens zitten. ‘En dat je niet bij je huisje mag parkeren, is ook niet zo handig. Ik moest dat eind nu lopen op deze mooie, maar niet zo praktische schoenen.’

Lou lachte en rolde overdreven met haar ogen. ‘Het is een eco park, dat heb ik je echt gezegd. Het is niet bepaald een 5 sterren resort met een riant appartement. Ik heb dat,’ wees ze naar het chalet. ‘Een houten huisje zonder airco.’
Linda masseerde haar pijnlijke voeten. ‘Ik heb liever een luxe resort. Zo één waar je golfkarretjes kan krijgen om je te vervoeren.’
Lou grinnikte. ‘Er staan geloof ik twee fietsen in dat schuurtje, meer kan ik je niet aanbieden.’
Linda zuchtte dramatisch. ‘Ik ben gewoon niet gemaakt voor een camping.’

Lou negeerde haar en sprong op. ‘Ik haal even wat te eten en te drinken voor ons. Ik heb wat lekkers gehaald.’
Niet veel later kwam ze terug met een groot rond dienblad vol met stokbrood, smeersels en een grote kan. De kan was gevuld met water, ijsklontjes en een paar takjes munt. Lou zette het blad tussen hen in, knielde, schonk twee glazen in en smeerde een paar broodjes.
Linda nam een gretige hap. ’Hmmm lekker, ik geloof dat ik vandaag de lunch heb overgeslagen, dus ik lust wel wat.’
Lou schudde haar hoofd. ‘Hoe kan je nou vergeten te eten? Ik heb dat echt werkelijk nooit.’
Linda wapperde met haar vrije hand. ‘Ach, ik was gewoon afgeleid.’ Ze stopte nog een stukje brood in haar mond. ‘Vertel nou in hemelsnaam precies wat er is gebeurd!’Lou vertelde in grote lijnen over de afgelopen week. Hoe ze thuis was gekomen na hun afspraak in La Chérie , de kinderen die weg waren met opa en oma en hoe Ivar ‘s avonds haar had ingelicht over zijn zwangere maitresse.

Nu was het Linda die afwisselend afkeurend en verbaasd reageerde op het verhaal van Lou. ‘Ongelooflijk,’ klakte ze met haar tong. ‘Ik had dit echt never nooit zien aankomen.’
Lou schudde instemmend haar hoofd. ‘Ik ook totaal niet. Ivar heeft aangegeven dat hij met mij door wilt gaan.’
‘En jij?’
Lou haalde haar schouders op. ‘Ik weet het nog niet. Hij kon ook niet vertellen hoe hij dat praktisch voor zich zag. Hij krijgt verdomme een kind bij een andere vrouw, erger kan gewoon niet.’

Dit is Lou, deel 15. Vervolgverhaal over Lou van 41. Het goede buitenleven. Lou woont nu een paar dagen in het chalet en Linda komt op bezoek.

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply