Vervolgverhaal

Dit is Lou – deel 13 – De onbekende man

31 juli 2020
Dit is Lou- deel 13- De onbekende man

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 12 lees je hier.

13. de onbekende man

Lou kneep haar ogen samen en hief haar hand als een dakje boven haar ogen om de man beter te kunnen zien, aangezien ze tegen de zon inkeek en niet alle details van zijn gezicht goed kon zien. Maar ook nu ze de man beter kon zien, kon Lou op geen enkele wijze bedenken waar ze deze man van kende, ook al kende hij haar schijnbaar wel.
Welke man kende haar hier? Aangezien het haar niet erg aannemelijk leek dat op deze plek één of andere stalker of seriemoordenaar haar zou aanspreken, knikte Lou aarzelend. ‘Dat ben ik inderdaad.’
De man grijnsde breed, alsof hij haar gedachten had kunnen lezen. ‘Mooi. Ik ben Hugo.’
Hij vertelde het alsof hij hiermee impliceerde dat ze hem zou moeten kennen. Lou staarde hem aan, terwijl haar hersenen overuren draaiden om te achterhalen waar ze deze man van gehoord zou moeten hebben. Haar brein bleef op zwart staan, ze had echt geen enkel idee.

‘Ik … uh… ik vind het heel erg, maar ik heb echt geen flauw idee wie je bent,’ begon ze hakkelend. ‘Het spijt mij echt heel erg, meestal kan ik vrij goed onthouden wie iemand is.’  Ze hief verontschuldigend haar handen op.
De man kantelde zijn hoofd een tikkie scheef. ‘Dan heb ik blijkbaar heel erg weinig indruk gemaakt.’
Lou voelde haar wangen rood kleuren. ‘Sorry,’ zei ze opgelaten.
Tot haar verrassing lachte de man hartelijk. ‘Ik plaag je maar. Ik ben de broer van Debbie en sinds kort eigenaar van het park, ik ging ervan uit dat mijn zus je dit verteld had. Ik had beter kunnen weten, want Debs vergeet altijd de helft te vertellen. Alhoewel ze mij wel had ingelicht dat ene Lou een tijdje in haar chalet zou verblijven.’
‘Aah zo,’ zuchtte Lou opgelucht. ‘Debbie heeft mij op geen enkele manier op de hoogte gebracht van welke broer dan ook.’
‘Typisch.’ De man schudde zijn hoofd. ‘Maar goed, je bent er. Heb je alles kunnen vinden?’
Lou knikte. ‘Dat was geen enkel probleem. Je hebt trouwens een erg mooi park.’
‘Ja hè? Ik ben er zelf ook erg blij mee, dank je wel.’ Hugo keek trots om zich heen. ‘Anyways, als er iets is, kun je je altijd hier melden in het eetcafé. Dat wou ik even tegen je zeggen.’
‘Dank je wel,’ glimlachte ze.
Hugo wees op zijn wetsuit. ‘Mijn speeltijd is over, ik ga weer eens echt werken. Fijne vakantie in ieder geval.’
Lou was benieuwd of Debbie haar broer over haar situatie had verteld. Als het zo was, liet hij daar niks van merken. Hugo liep het terras weer af en verdween achter het eetcafé.

Met enige tegenzin gebaarde Lou naar de jonge bediende om de rekening. Ze had veel zin om hier de hele middag op het terras te zitten, maar helaas moest ze ook nog werken. De afgelopen dagen had ze al niks gedaan en het werk werd echt niet vanzelf gedaan. Lou rekende af en liep met een omweg over het park terug naar haar chalet. Ze nam zich voor elke dag een ommetje te maken, want ze genoot van het buiten zijn. Als ze één voordeel van de hele situatie mocht op noemen, was het wel het buiten de stad zijn en in de natuur. Heerlijk.
In het chalet was het ondertussen door de geopende ramen minder muf geworden, het rook er nu aangenaam fris naar de buitenlucht. En hemelzijdank zonder muggen en vliegen dankzij de horren. Lou schonk een groot glas water in en ging aan de eettafel zitten, waar ze haar werktas opende en de laptop eruit haalde. De batterij was nog volledig opgeladen, dus de oplader liet ze in de tas. Uit de tas haalde ze ook haar notitieboekje en zocht de wificode op die Debby haar had doorgegeven. Op de laptop vond ze het juiste netwerk en zodra ze de wificode had ingevuld, was haar laptop verbonden met het wereldwijde web. Hartstikke leuk uiteraard dat leven in de natuur, maar hoera voor wifi!

Als eerste checkte ze haar werkmail en daarna die van haar privé. Gelukkig had ze geen berichten die gelijk actie vroegen, dus opende ze photoshop en ging aan de slag met de foto’s die ze laatst had genomen in haar moestuin. Haar eerdere artikel over moestuinieren in een kleine stadstuin was goed ontvangen en nu schreef ze een artikel met tips voor de beginner. Lou bewerkte de foto’s een klein beetje en sloeg ze vervolgens weer op, waarna ze aan het schrijven sloeg. Een tijdlang tikte ze vrijuit, waarna ze de tekst redigeerde en vervolgens aan de uitwerking van een interview begon. Toen de ruwe versie klaar was, rekte ze zich uit en keek hoe laat het was.

Het werken was een goede afleiding, ze had al minstens twee uur niet meer gedacht aan Ivan of zijn maitresse. Lou klapte met een zucht de laptop dicht. Ze zou er heel wat geld voor overhebben om nu te weten wat de toekomst in petto had voor haar. Ivar had aangegeven dat hij met haar door wilde gaan, ondanks zijn hoogzwangere minnares. Op dit moment wist ze nog echt niet wat zij wilde. Kon ze Ivar überhaupt nog wel vertrouwen en van hem houden? Nu voelde ze eigenlijk alleen boosheid. Boos om zijn vreemdgaan, zijn bedrog, zijn leugens… 

Volgende week vrijdag een nieuwe aflevering van het vervolgverhaal. Tot dan, fijn weekend.

Dit is Lou- deel 13- De onbekende man

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply