Vervolgverhaal

Dit is Lou- deel 12 -Lou verkent het terrein van De Rode Klaver

24 juli 2020
Dit is Lou - deel 12 - Lou verkent het terrein van De Rode Klaver

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 11 lees je hier.

Deel 12. Lou verkent het terrein van De Rode Klaver

Lou liet haar blik glijden over het mooie landschap voor zich. De bomen achter haar hadden plaats gemaakt voor een graslandschap met af en toe een boompje of een struik. Het houten eethuis aan haar rechterhand had een groot terras van houten vlonders dat semi-overdekt was door grote doeken van zeil, die bevestigd waren aan dikke houten pilaren. De doeken konden worden uit- of weggeschoven al naar gelang hoe fel de zon scheen. Het weer vandaag was typisch Nederlands voor een zomer; zo’n 22 graden, beetje bewolkt, beetje wind maar als de zon scheen voelde het gelijk een stuk warmer. De helft van de doeken was uitgeschoven, zodat men een plek in de schaduw of de zon kon kiezen.
Het mooiste uitzicht lag iets verderop; een uitgestrekte waterplas. Het water klotste op het zand van het strandje dat in een smalle strook langs het meer lag. Verschillende mensen lagen op handdoeken op het gras; ze lazen in boeken of een tijdschrift, deden een dutje of letten op hun kinderen die in het ondiepe gedeelte van het meer aan het spelen waren. Een ballenlijn hield hen veilig in het ondiepe, terwijl in het diepere gedeelte mensen op andere manieren recreërden. Lou zag een enkele windsurfer, maar aangezien het niet zo hard waaide gingen ze niet zo hard vooruit. Een tweetal vrouwen stonden rechtop op een soort surfboard en peddelden over het meer. 

Lou liep het terras op en zocht een plekje uit dat half in de schaduw en half in de zon lag en ging zitten op het comfortabele dikke kussen in de stoel. Het was niet heel druk, links van haar zat een koppel van middelbare leeftijd; een echtpaar wellicht. Helemaal tegen het eethuis aan achter haar zat een oudere vrouw. Ze leunde achterover tegen het glas met haar ogen dicht en haar hoofd opgeheven naar de zon. Een stuk naar voren zat een jong gezin; een man, vrouw en twee kinderen. De vader trok een gekke bek naar zijn kinderen, die het beiden gierden van het lachen. Bij het zien van hun plezier, ging een pijnlijke steek door het hart van Lou. Ze herinnerde zich de vele gezellige uitstapjes in de afgelopen jaren met haar gezin, waarbij ze vaak de grootste lol hadden gehad.

Deze plek hier, het eethuis met een strandje en water, zouden de kinderen zeker heel tof hebben gevonden om naar toe te gaan als gezin. Lekker zwemmen, zonnen en eten. Zand en water, meer hadden kinderen meestal niet nodig om zich vele uren te vermaken.
Natuurlijk kwamen de kinderen hier het aankomende weekend, maar dat voelde heel anders dan vroeger. Dan een week geleden, verbeterde Lou zichzelf wrevelig. Een week geleden had ze gedacht dat alles nog koek en ei was tussen haar en Ivar. Hoe mis ze het had, wist ze pas sinds een paar dagen. Lou was zelf verbaasd dat het slechts een paar dagen was, want voor haar gevoel leek het wel of ze al eeuwig rondliep met een zwaar hart van verdriet. Lou knipperde verwoed met haar ogen in een poging opkomende tranen te laten verdwijnen. Hier op het terras in een huilbui uitbarsten was wel het laatste wat ze wilde. Ze schraapte haar keel en bestudeerde de menukaart op de tafel. De keuze was vrij standaard; broodjes met verschillend beleg, kroketten, ei, frietjes, tosti’s en wat taart.

‘Goedemorgen, wat kan ik voor u brengen?’
Lou keek op van de kaart naar de jongeman die naast haar was verschenen. Ze schatte hem nog geen twintig jaar.
‘Een cappuccino graag.’ Lou keek twijfelend op de kaart. ‘En de chocolade notentaart,’ besloot ze.
De jongen schreef de bestelling op een kladblokje en knikte. ‘Ik ga het in orde maken.’
Lou legde de menukaart opzij en zakte onderuit in de kussens.  Ze staarde naar het meer, waar ze een vrij uitzicht op had. Water had altijd iets rustgevends, bedacht Lou. De kalme golfjes maakten een zacht klotsend geluid dat bijna iets hypnotiserends had. Door de uitgestrektheid van het meer en het landschap eromheen leek de boze buitenwereld ver weg en was ze hier volkomen veilig in haar eigen bubbel. Voor nu besloot Lou daar maar van te genieten, er zouden ongetwijfeld nog genoeg momenten komen dat ze die buitenwereld weer zou moeten betreden.
De jongeman bracht haar de cappuccino en de taart. Lou bedankte de jongen en keek verlekkerd naar de choco-notentaart. Met haar telefoon maakte ze een foto van haar tafeltje met een stukje van haar uitzicht en stuurde de foto via whatsapp naar Debbie.

-Wat een prachtplek is dit! Hier kom ik tot rust. Dank!!  

De taart smaakte heerlijk. Nee zelfs verrukkelijk, meende Lou. Het proefde absoluut niet als een fabrieksproduct, maar als een zelfgebakken taart. Gelukkig waren haar smaakpapillen niet ten onder gegaan door het verdriet, mijmerde ze opgelucht. Het leek haar echt vreselijk niet meer te kunnen genieten van lekker eten. Ze sloot haar ogen bij de volgende hap om beter de smaken te herleiden. Ze proefde uiteraard cacao. Pistachenoten. Amandelen ook, dacht ze. En kaneel. Ze likte haar lippen af. Het had waarschijnlijk 6000 calorieën, maar dat maakte haar niks uit. God-de-lijk.

Haar mijmeringen werden bruut onderbroken doordat plots de zon leek te zijn verdwenen en een grote schaduw over haar gleed. Lou opende haar ogen en keek recht tegen een druipende wetsuit aan. Haar ogen gleden omhoog over het overduidelijke mannenlichaam. Hij had zijn wetsuit voor de helft al afgestroopt en stond daar nu met een ontbloot bovenlichaam voor haar tafeltje. Toen ze bij zijn gezicht aankwam, keek ze in een niet onknap gelaat van een man van haar leeftijd, schatte ze in. Zijn natte haren plakten aan zijn hoofd en het water droop er nog vanaf.
‘Lou?’ vroeg hij, tot haar verbijstering.

Dit is Lou - deel 12 - Lou verkent het terrein van De Rode Klaver

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply