Vervolgverhaal

Dit is Lou – deel 11- feelgood vervolgverhaal

17 juli 2020
Dit is Lou - een feelgood vervolgverhaal

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 10 lees je hier.

11 Het chalet

Lou stapte uit en liep zonder haar bagage uit de auto te halen de tuin in om het chalet en de tuin nieuwsgierig in zich op te nemen. Het charmante chalet zag eruit als een typisch Zweeds huisje; de houten planken waren in een mooie tint geel geverfd, de veranda en de lijsten waren helder wit, alhoewel de verf hier en daar een beetje afgesleten was en het oorspronkelijke hout te zien was, wat het chalet een robuuster uiterlijk gaf. Het chalet leek haar van buiten een vierkante vorm te hebben en het had een puntdak. Ze wist dat het meerdere slaapkamers had, dus heel klein was het niet.

De ruime tuin had weinig bestrating, maar des te meer gras, kruiden, bloemen en planten, maar het lag er een beetje verwaarloosd bij. Een aantal bomen gaven schaduw en koelte als de zon in de zomer brandde op het dak van de chalet. Debby had haar verteld dat ze de laatste twee jaar hier niet vaak was geweest. Ze was van plan het te verkopen of te verhuren, maar het was er tot nu toe niet van gekomen. Wat natuurlijk weer mazzel was voor Lou, die hier nu dankbaar een paar weken gebruik van kon maken. Lou’s ogen werden getrokken naar de achterkant van de tuin, waar ze een prachtig doorkijkje had naar het landschap achter het park. Ze doorkruiste de tuin en stond stil naast het verweerde bankje dat daar was neergezet, vermoedelijk puur om te genieten van het geweldige uitzicht. Een simpel hekje scheidde de tuin van de velden en bomen achter het park. Een enkel paard graasde in het weiland en verderop zag Lou een kudde schapen staan. Als zij zich niet vergiste, lag dit uitkijkpunt op het westen en kon ze op deze plek ‘s avonds de zon onder zien gaan. Ze verheugde zich nu al op de avonden dat ze hier kon zitten.

Lou draaide zich weer en liep terug. De aanblik van het huisje was ook vanaf deze kant allerschattigst; stokrozen in allerlei kleuren groeiden aan weerszijde van de veranda. Onder het afdak van de veranda stonden twee luie stoelen. Aan de balustrades hingen lege plantenbakken, Lou nam zich voor deze te vullen met wat zomerbloeiers als bedankje voor Debbie, de veranda zou er nog mooier zien . Ze liep het trapje op en draaide de emerald groen geverfde voordeur van het slot, schoof de hippie kralengordijn tegen de vliegen opzij en stapte het chalet binnen. Het rook wat muf omdat er al een tijd lang geen mensen binnen waren geweest, maar buiten dat was Lou verrukt over het kleine huisje. De wanden waren in licht off white geverfd en er lag een licht houten vloer, wat het chalet nog meer Scandinavisch maakte. Er stond aan haar linkerhand een comfortabele hoekbank, uiteraard bescheiden van formaat, met een kleine salontafel van bamboe en riet. Aan haar andere hand bevond zich de kleine, maar praktische keuken met een simpele houten tafel en vier stoelen. Voorbij de keuken zag ze een aantal deuren, die ze één voor één open deed. Ze vond de mini badkamer en twee slaapkamers van een redelijk formaat. Boven de slaapkamers bevond zich een lage vide die je met een ladder kon bereiken. Lou beklom een aantal tredes en zag op de vide aan de ene kant onder het ronde raam een matras op pallets liggen, aan de andere kant stonden praktische, lage opbergkasten. Al met al schatte Lou dat het huisje ongeveer 60m2 was, stukken kleiner dan haar huis met Ivar, maar ze vond het prachtig. En door de hoge puntdak leek het een stuk ruimer. Meer had ze voorlopig niet nodig.

Terug in de woonkamer deed ze eerst een aantal ramen open, zodat de frisse buitenlucht naar binnen kon stromen. Godzijdank waren de ramen voorzien van horren die de vele muggen buiten konden houden. En spinnen ook, rilde Lou. Ze was dol op de natuur, maar spinnen moesten echt buiten blijven en dan nog het liefst buiten haar gezichtsveld.
Ze haastte zich naar de auto, sjorde haar koffers eruit en bracht ze naar binnen naar haar slaapkamer, later zou ze deze wel uitpakken. Alleen haar werktas zette ze op de eettafel, zodat ze vandaag nog wat kon doen. Het park was gelukkig modern genoeg om over wifi te beschikken, Debbie had haar de code gegeven, zodat Lou hier prima kon werken.
Aangezien de auto niet bij het chalet mocht blijven staan, draaide ze de deur weer op slot en reed haar Suzuki verder over het weggetje over het park tot ze weer terug was bij het begin, waar ze haar auto neerzette op de parkeerplaats voor de gasten.

Omdat ze nog geen zin had om achter haar laptop te kruipen, besloot Lou de bordjes ‘eethuis’ te volgen. Lou keek op haar horloge, ze lustte wel een bak koffie en wellicht iets lekkers voor erbij. Een schelpenpaadje voerde haar door het bos naar de achterkant van een groot rond houten huis met een rieten dak. Het huis dat gebouwd was met dikke, robuuste planken deed haar denken aan een log zoals ze wel eens op vakantie had gezien. Ze liep door over het pad, langs de zijkant van het eethuis, waar de bomen ophielden en overgingen in lagere bossage. Verrukt bleef Lou stil staan en genoot van het uitzicht. Waarom wist ze in hemelsnaam niet van het bestaan van deze plek af?

Dit is Lou- deel 11- feelgood vervolgverhaal. Lou komt aan bij haar tijdelijke chalet nadat Ivar de bom op hun huwelijk heeft gegooid.

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply