Vervolgverhaal

Dit is Lou – deel 10 – feelgood vervolgverhaal

13 juli 2020

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 09 lees je hier.

10

Twee dagen later laadde Lou twee flinke koffers in haar auto met daarin de belangrijkste spullen die ze verwachtte nodig te hebben de komende twee weken. Het voelde alsof ze gezellig op vakantie ging, maar jammer genoeg was de werkelijkheid geheel anders. Sinds haar man afgelopen vrijdag een bom op hun huwelijk had laten vallen, had zij veel nagedacht en gesprekken gevoerd met Ivar. Tot haar schaamte was dat allemaal niet heel beschaafd gebleven. Ze was er achter gekomen dat zij harder kon schreeuwen dan ze ooit had geweten. Op een bepaald moment stonden ze tegenover elkaar als twee kemphanen. 

Zij tot op het bot gekwetst en boos. Hij gefrustreerd en boos.
‘Waarom ben jíj nou boos?’ had ze hem voor de voeten geworpen.
‘Ik ben niet boos, ik ben gefrustreerd! Ik wil een gesprek met je, geen gekijf.’
Lou draaide met haar ogen. ‘Zo gek is het niet dat ik boos ben Iev. Ik voel mij vernederd en ben verdrietig en in de war, vertel mij dus niet wat ik moet doen!’
Hierna was ze weer in huilen uitgebarsten – verwonderd om de tranen die onuitputtelijk leken- en Ivar had haar getroost. Ongemakkelijk had hij een arm om haar heen geslagen, niet wetende of zij zijn troost wel wilde. Lou liet het toe, te murw om te protesteren. Een tijd lang stonden ze midden in de woonkamer met de armen om elkaar heen. Toen Lou uitgesnotterd was, keek ze omhoog  naar Ivars gezicht en zag ook bij hem enkele tranen. Ze pakte een zakdoek en snoot haar neus.
‘Wat zijn de plannen nu, Ivar?’
Ivar schokschouderde. ‘Ik houd van jou… Ik wil met jou verder.’
‘En je minnares?’

Ivar bleef stil.
‘Je zal toch echt moeten kiezen, van twee walletjes eten is er niet meer bij!’
Ivar bloosde. ‘Dat weet ik echt wel, en ik kies voor jou. Jij bent altijd nummer 1. We kunnen gewoon samen doorgaan.’
Lou keek verbijsterd naar haar man. Het leek verdorie wel alsof hij dacht dat alles nu was uitgesproken en dat zij vanaf nu weer een gezellig stel zouden zijn. Lou schudde langzaam haar hoofd. ‘Ik heb tijd nodig.’
Ivar liet zijn schouders zakken en ademde luidruchtig uit.
‘Ik ga een periode ergens anders wonen,’ zei Lou toen hij niks zei.
Hij hief zijn hoofd op. ‘Waar ga je heen dan?’
‘Ik weet het nog niet precies. Maar ik moet nadenken en dat kan niet hier, bij jou.’
‘Wat vertellen we de kinderen?’
Lou maakte een weet-ik-veel-gebaar met haar handen. ‘De waarheid? Ze zijn niet dom, ze zullen erachter komen.’
Ivar vloekte. ‘De hele waarheid?’
‘Hoe had je anders bedacht hoe je hun nieuwe halfbroer of zus zou voorstellen? Beide kinderen weten heus dat een zwangerschap 9 maanden duurt. Of wou je de baby geheim houden?’
Ivar ging zuchtend zitten. ‘Ik heb er echt een rotzooi van gemaakt hè? Mooi voorbeeld ben ik als vader.’
‘De kinderen hebben recht op de waarheid, maar ik ben niet van plan de situatie erger te maken dan het al is, als je daar bang voor bent. Ik ben echt ontzettend kwaad op je, maar de kinderen mogen hier niet de dupe van worden.’

Lou stuurde haar kleine auto over de snelweg op weg naar haar nieuwe woning voor een paar weken. Het was gelukkig rustig; drukke snelwegen maakten haar altijd een beetje zenuwachtig, ook al had ze al 20 jaar haar rijbewijs. De afgelopen jaren was het steeds drukker geworden op de weg, zelfs hier buiten de randstad.
Vanmorgen had ze afscheid genomen van de kinderen, nadat ze als gezin de zondag een aantal emotionele gesprekken hadden gevoerd. Ivar en Lou hadden geprobeerd eerlijk te zijn,  waarbij ze zorgvuldig zorgden dat ze de kinderen niet teveel belastten met hun eigen emoties. Zoals verwacht reageerden de kinderen ook verdrietig om de hele situatie. Met pijn in haar hart zag Lou haar perfecte gezin uit elkaar vallen.
Opgelucht zag Lou na korte tijd al haar afslag opdoemen. Debby, haar bazin, was haar reddende engel nadat Lou zaterdagochtend vroeg een whatsapp berichtje had gestuurd naar een aantal vrienden met de vraag of iemand een tijdelijk verblijf voor haar had. Debby had haar heel lief meteen belangeloos een tijdelijke plek in haar chalet aangeboden, die Lou met beide handen aangegreep.  Het park waar ze voor de aankomende weken in een chalet kon verblijven, lag niet ver van hun dorp af. Iets waar Lou reusachtig blij mee was, want ze wilde liever niet te ver van haar kinderen weg zijn. Bobbi en Otis zouden in het weekend bij haar komen, dus ze hoefde ze niet al te lang te missen.

Na een paar minuten nam ze op de N-weg een afslag richting het vakantiepark. Ze was niet langer dan 5 minuten van de snelweg af, maar voor haar gevoel reed ze een heel andere wereld binnen waar weilanden en bomen elkaar afwisselden. Na een kleine kilometer draaide ze het park De Rode Klaver op, reed de parkeerplaats voor bezoekers en receptie voorbij zoals Debbie haar had uitgelegd, en opende met de keycard die ze van Debby had gekregen de slagboom. Zonder haperen ging deze open en Lou reed langzaam het park op. Het was meer een mini park dan een grootschalig bungalowparadijs, iets wat Lou helemaal niet erg vond. Ze volgde de aangewezen route die haar over het park heen slingerde. Tussen de struiken en bomen door zag ze grote plekken met daarop schattige chalets, een pipowagen en een enkele kleine bungalow. De chalet van Debby stond op plek nummer 34 en lag wat meer naar achter, aan de rand van het park. Lou zette haar auto stil voor de lap grond met  een bordje waarop 34De Stokroos  stond geschreven. Het lag net als alle andere huisjes wat verscholen achter het groen, ze verheugde zich op de privacy die de tuin zou bieden.

Dit is Lou - swwl 10 - feelgood vervolgverhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply