Vervolgverhaal

Dit is Lou – Deel 07

3 juli 2020
Dit is Lou

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook).
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 06 lees je hier.

07.

Lou zag de auto van haar schoonouders al geparkeerd in hun straat staan, toen ze hun auto de oprit opreed. Binnen werd ze begroet door haar uitgelaten kinderen. 

‘Mam! Raad eens wat we gaan doen …’ Otis sprong als een jonge hond op en neer in de gang.
Lou zette haar tas neer op een kastje. ‘Echt geen idee. Echt niet. Eh … bungyjumpen?’
‘Dat zou ook vet zijn, maar nee.’
‘Naar de dierentuin?’
Lou liep de woonkamer binnen. ‘Hai hai, sorry dat ik later hier ben dan jullie. Een vriendin had mij nodig.’ Ze gaf haar schoonmoeder en schoonvader 3 zoenen. Ze had altijd een warme band gehad met haar schoonouders, die meer aanwezig waren geweest dan haar eigen ouders.
‘We gaan een weekend varen!!’ Otis kon niet langer zijn mond houden.
‘Zohooo varen?’ Ze keek vragend naar haar schoonouders.
Dina glimlachte breed. ‘We hebben onze boot weer vaarklaar gemaakt en om dat te vieren leek het een goed idee de kinderen een keer mee te nemen.’
‘Wow zeg. Hebben jullie daar zin in?’
De vraag was totaal overbodig. Otis was nog steeds zo druk als een jonge hond, terwijl Bobbi een weekendtas ter grootte van een slagschip naar beneden sleepte.
‘Kijk oma, ik heb een nieuwe bikini.’ Ze hield de lapjes stof omhoog. ‘En dit jurkje neem ik ook mee. Ik heb ook nog 2 broeken, een trui en een tof jasje.’
‘Wil je dat de boot gelijk naar de bodem zinkt?’ bromde Johan plagend.
Bobbi gaf haar opa een gemoedelijke stomp op zijn arm. ‘Nee zeg, ik wil lekker kunnen zonnen op het voordek.’
‘Bobbi neemt altijd voor drie weken kleding mee.’ Ivar trok plagend aan de haren van zijn dochter. ‘En dan vergeet ze nog haar tandenborstel.’
Bobbi keek verschrikt op en sloeg haar hand voor haar mond. ‘Natúúrlijk ben ik die niet vergeten,’ zei ze onschuldig kijkend. Ze spurtte naar boven en kwam terug met een klein zakje die ze ongezien in haar tas probeerde te stoppen.
Lou grinnikte. ‘Nee, niks vergeten … we zien het.’
Bobbi stak haar tong uit naar haar moeder. ‘Ik heb het niet van een vreemde.’
‘Zijn jullie klaar?’ bromde Johan. ‘Dan moeten we maar gaan. Het is nog een stukje rijden naar de jachthaven.’
Otis rende al door de deur de voortuin in. ‘Hey, krijg ik geen zoen? Je zit verdorie al bijna in die auto.’
Otis viel zijn moeder en daarna zijn vader om de hals. ‘Dááág. Tot zondag.’
‘Hij is in ieder geval enthousiast,’ grijnsde Ivar.
Bobbi gaf beide ouders een zoen en stapte naast Otis in de auto. Nadat Johan en Dina ook afscheid hadden genomen, reed het gezelschap de straat uit. 

Lou liep in de richting van de keuken. ‘Heb je zin in een wijntje? We kunnen op de veranda zitten,’ riep ze naar Ivar.
‘Hmm?’
‘Of je een wijntje wilt?’
Ivar schudde zijn hoofd. ‘Ik moet echt nog even wat doen. Straks bij het eten, goed?’
‘Is de ellende op je werk nog niet opgelost?’
Wederom schudde Ivar ontkennend zijn hoofd. ‘Nee helaas niet,’ was het enig wat nog uit hem kwam, voordat de deur van zijn werkkamer achter hem dicht ging.
Lou keek zuchtend naar de dichte deur. Zelden had ze hem zo somber gezien. Natuurlijk kon hij niet altijd op en top gelukkig zijn, maar de laatste dagen drukte iets zwaars op zijn schouders. Hij was in ieder geval geheel uit zijn doen door iets.

Lou draaide zich om. Als ze nu eens uitgebreid zou koken? Wellicht dat hij in een betere stemming zou komen door zijn lievelingseten en dit weekend de spanning van zijn werk even kon laten varen. De liefde van de man ging tenslotte nog altijd door de maag. Misschien een beetje vrolijkheid ook.
Ze hield van koken, altijd al gedaan. Toen haar studievrienden de Mac nog superlekker vonden en een kant-en-klaar-pakje met wat groente hun gezondste uitspatting van de week was, kookte Lou meestal haar maaltijden zelf. Niet dat het elke avond een driegangenmenu was of haute cuisine, maar ze at redelijk gezond. Het kostte haar soms maar 15 minuten om iets lekkers op tafel te zetten. Glimlachend dacht ze terug aan haar studietijd. In het laatste jaar had ze steeds vaker bezoek gekregen in haar kleine studio. En meestal was dat per ongeluk expres rond etenstijd. Heel gek en helemaal niet opvallend, grinnikte ze. Op een gegeven moment kookte Lou zo vaak, dat de vaste eters uit zichzelf wat geld voor de onkosten in een potje deden.

Vandaag maakte ze wat Ivar altijd graag at. Niet dat zij het zelf niet graag lustte, zij was ook dol op zalm, gebakken aardappelen en een goed gevulde salade. Het probleem was dat Lou alles lekker vond. Dat ze nog niet 20 kilo was aangekomen na haar studie, verbaasde haar zelf nog het meest. Ok, ze had geen maat 36 -nooit gehad ook, ze droeg meestal maat 40. Soms 42 als het kledingstuk klein viel. Twee bevallingen en twintig jaar verder was ze wat molliger dan in haar studententijd, maar doorgaans was ze best tevreden met haar lichaam. Ze voelde zich minder onzeker dan toen ze jonger was.
Zoals altijd bereidde ze het eten zelf. Ze schilde, kookte en bakte zelf de aardappelen, sneed alle groentes voor een goed gevulde salade en maakte een lichte dressing van mayonaise, yoghurt en kruiden. Voordat ze als laatste de zalm in de pan gooide, waarschuwde ze Ivar voor het eten. 

Er kwam een brommend geluid uit zijn werkkamer ten teken dat hij haar gehoord had. Lou dekte de tafel en schonk twee glazen wijn in. Ze schepte twee borden vol met eten en zette deze op de tafel.
‘Ivar? Het eten staat nu op tafel.’
Ivar kwam op zijn dooie gemak uit zijn kamer en ging aan tafel zitten.
‘Kijk je lievelingseten …’ Lou kon er niks aan doen dat haar stem licht geïrriteerd klonk. Ze had geen zin in samen zijn als hij alleen maar chagrijnig kon zijn.
‘Hmm, ja lekker. Ziet er goed uit schat.’ Hij klonk nog steeds afwezig.
Terwijl Lou met smaak haar eerste happen at, prikte Ivar lusteloos in zijn maaltijd.
‘Ok. Voor de draad ermee. Ik wil dat je mij nu vertelt wat er aan de hand is.’ Lou legde haar vork en mes net iets te hard neer op haar bord.
Na een lange stilte was een zucht het enige wat Ivar liet horen. 
‘Heeft het met je werk te maken?’
Ivar schudde kort zijn hoofd, terwijl hij getergd met zijn handen door zijn haar streek. Hij schoof zijn stoel abrupt naar achter, keek met een korte gepijnigde blik naar Lou en begon te ijsberen door de kamer.

Dit is Lou- deel -7 vervolgverhaal- quote

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply