Feel good Vervolgverhaal

Dit is Lou -deel 05 – vervolgverhaal

26 juni 2020
Dit is Lou - vervolgverhaal deel 05

Lieve lezers: op mijn facebookpagina  deel ik vanaf nu de delen van het vervolgverhaal, velen gaven aan het prettiger daar te lezen en niet te hoeven doorlinken naar hier (de meeste lezers komen vanaf facebook). Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist. Ook zal ik in ieder geval 2x per week een deel plaatsen, zodat je wat beter in het verhaal komt. Ik denk dat ik hier 1x per week de linken plaats naar facebook, maar ik moet even kijken hoe het zich ontwikkelt.

Reageren en delen op je social media is heel fijn
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier. Deel 04 lees je hier.

05 Dit is Lou

Lou stapte op de fiets, eerst zorgvuldig haar lange strokenrok vast knopend met een elastiek. Ze droeg graag lange zwierige rokken én ze fietste graag, een niet heel handige combinatie. Speciaal hiervoor had ze altijd een aantal dikke haarelastieken in haar tas, zodat ze vrijer kon fietsen en niet bang hoefde te zijn dat ze op straat neer zou storten, omdat de rok ergens tussen haar fiets kwam. 

Vogelverschrikker

Het was een kort ritje van 7 minuten naar haar huis, waarbij ze voornamelijk over een vrij fietspad moest. Ze fietste door het parkje en stak de weg over naar haar eigen buurtje. De straten waren hier breed met veel groen en de huizen waren over het algemeen groter en luxer, van twee-onder-een-kappen tot enorme vrijstaande villa’s met zwembaden in de tuin.
Het was rustig op de weg. Lou nam langzaam fietsend haar tijd om thuis te komen, onderwijl terugdenkend aan de afgelopen uren. God zeg, die arme Linda! Lou had het niet met zoveel woorden gezegd, maar haar vriendin had er vreselijk uitgezien toen ze de deur opendeed. Een vogelverschrikker die windkracht 11 had overleefd, zag er doorgaans beter uit.

Lou was bij Linda blijven lunchen. De verse soep ging er met smaak in, zelfs bij Linda die eerst had gebromd dat ze vast geen hap door haar keel kreeg. Het douchen en het eten had haar goed gedaan.
“Je ziet er beter uit dan toen ik kwam,’ merkte Lou goedkeurend op bij het weggaan.
Linda gaf haar een stomp op haar bovenarm. ‘Bedankt zeg.’
‘Nee serieus, je zag er echt afschuwelijk uit. Je hebt mij nog nooit zo laten schrikken.’
‘Van je vrienden moet je het maar hebben.’
Lou zag tot haar opluchting de vertrouwde pretlichtjes weer kort in de ogen van haar vriendin verschijnen. Deze ellende zou haar vriendin ook weer te boven zou komen, ook al zou het tijd kosten.

Lou grinnikte. ‘Altijd, graag gedaan.’
Linda omhelsde haar vriendin spontaan. ‘Alle gekheid op een stokje, heel erg bedankt dat je er was. En voor de soep. En de boodschappen. Ik voel mij inderdaad een stuk beter.’
‘Je weet toch dat je altijd op mij kan rekenen. Ik doe het graag.’
‘Zie ik je dan vrijdag?’ vroeg Linda.
‘Goed, laat maar weten hoe laat dan haal ik je wel op. En na afloop gaan we een groot stuk taart eten bij La Chérie, wat dacht je daar van?’
Er verscheen een voorzichtige glimlach op Linda’s gezicht. ‘Taart is altijd een geweldig idee.’
‘Eet wel goed hè? En niet de hele dag in het donker op de bank blijven zitten, zoek afleiding.’
‘Ja mam.’ Linda draaide met haar ogen.
Lou lachte. ‘Heel braaf, goed zo.’

•••

Lou fietste haar straat in. Beter kon ze laan zeggen, want de Julianalaan was met recht een laan. Breed met aan weerszijden hoge loofbomen. De huizen, veelal twee-onder-een-kap, hadden een redelijk grote voortuin met garage en plek voor twee auto’s.  Dankzij Ivars goede baan hadden ze hun droomhuis 5 jaar geleden kunnen kopen. De jaren ‘30 woning stond in een geliefde wijk en Lou wist dat ze heel erg mazzel had dat ze hier mocht wonen. Het was zeker niet de grootste woning van de wijk en ze hadden dan wel geen zwembad in de tuin -hun opzetzwembad niet meegerekend- maar het was wat haar betreft een paleis.
Het rook ook zo lekker in haar straat. Lou snoof, geuren van bomen en bloemen prikkelde haar neus. Het rook zoetig door alle bloeiende grote rozenstruiken die bij veel buren in de tuin stonden. 

Buuf

‘Goedemiddag Louise.’
Lou keek op. ‘Hai Elisabeth,’ zwaaide ze naar haar buurvrouw. ‘Alles goed?’
Lou sprong van haar fiets en liep het pad op naar de garage. Ze bleef stil staan ter hoogte van haar buurvrouw, die in haar tuin aan het schoffelen was.
De buurvrouw knikte. ‘Ja hoor, alles gaat prima. Ik wilde je nog wat vragen.’
‘Zeg het maar.’
‘Ja kijk, je moet het niet verkeerd opvatten hoor. Maar ik zie dat jullie voortuin niet zo netjes is als jullie achtertuin. Er groeit redelijk wat onkruid. Ik vind dat zo jammer hè, voor het aanzicht van de straat.’ Ze gebaarde vaag om zich heen.
Een geërgerde zucht kon Lou nog net binnen houden, de buurvrouw klaagde al als hun gras 2 cm te hoog stond. Lou bekeek hun voortuin. Behalve wat sprietjes onkruid tussen een paar tegels kon ze niet veel zien wat een paniekaanval bij een eventuele voorbijganger zou kunnen veroorzaken.
‘Ik zie het Elisabeth. Het komt in orde.’
De buurvrouw slaakte een overdreven zucht van opluchting. ‘Fijn kind, ik zat er echt een beetje mee.’

•••

Lou groette haar en duwde haar fiets naar de garage. Ze kende haar buuf en ze wist dat ze het niet slecht bedoelde, maar het kostte Lou steeds meer moeite om een aantal lelijke woorden en verwensingen in te slikken. Dat mens moest zich eens druk gaan maken over belangrijke zaken. En bij voorkeur moest ze zich vooral niet bemoeien met haar buren. Geïrriteerd opende ze de garagedeur. 
Op hetzelfde moment ging haar voordeur open. Nieuwsgierig kwakte ze snel haar fiets tegen de muur en keek wie er door de deur kwam.

Lou zag een jonge vrouw naar buiten komen, overduidelijk zwanger gezien haar uitpuilende buik. Lou kon haar gezicht niet zien, maar ze sprak tegen Ivar die in de deuropening stond.
‘Ik hoor het zo snel mogelijk van je, toch?’ 
De vrouw verliet met kordate stappen de voortuin, waarna ze in een auto stapte en wegreed. Best knap om hoogzwanger te zijn en dan van zulke hoge hakken te dragen, bewonderde Lou. Lopen op hakken was niet haar sterkste punt en al helemaal niet toen ze zwanger was geweest. Meestal koos ze schoenen waarbij ze zo laag mogelijk bij de grond bleef. Dat was wel zo veilig.

Ivar zit ergens mee

Ivar keek verrast toen Lou in zijn gezichtsveld verscheen. Hij herstelde zich echter en lachte naar haar. ‘Hey schat, ben je nu al thuis? Ik had je helemaal niet gezien.’
‘Zoals je ziet,’ antwoordde Lou. ‘Wie was dat?’
‘Een secretaresse van een collega, ze moest wat ophalen wat hij per se nu nodig heeft.’
‘Oh. Wat dan?’
Ivar schokschouderde. ‘Gewoon een dossier van een klant, niks bijzonders.’ Hij liep het huis binnen. ‘Hoe was het met Linda?’
‘Dramatisch,’ zuchtte Lou.
In het korte lijnen vertelde ze Ivar het hele verhaal.
Ivar floot tussen zijn tanden. ‘Dat is niet zo heel slim van hem.’
‘Nee inderdaad. Lin heeft ook geen idee waarom, zo slecht verdient hij nou ook weer niet. Vrijdag hoort ze waarschijnlijk meer.’ Lou schudde haar hoofd. ‘Lin is echt een wrak. Rens blijkt een heel dubbelleven te hebben. Echt ongelooflijk dat iemand tot zoiets in staat is.’
Ivar wreef met een hand over zijn gezicht en zuchtte.
‘Is er iets?’ Lou keek hem onderzoekend aan. ‘Het lijkt alsof je ergens mee zit.’
‘Werk. We hebben een klant die voor problemen zorgt.’
‘Vervelend. Iets wat opgelost kan worden?’
‘Ik hoop het wel.’ Ivar stond op. ‘Iets zegt mij dat het wel eens heel akelig kan worden. Ik ga dus weer aan het werk om de schade te beperken.’

Lou keek hem na. Er was zeker iets. De laatste dagen leek hij wel 10 jaar ouder te zijn geworden. Hij sliep kort en onrustig. Ze hoopte maar dat het snel opgelost zou zijn. 

Dit is Lou - deel 05 - vervolgverhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply