Vervolgverhaal

Dit is Lou – de wandeling -deel 25 vervolgverhaal

23 oktober 2020
Dit is Lou- de wandeling - deel 25 vervolgverhaal

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Hier vind je alle delen netjes op een rijtje.  Deel 24 lees je hier.

25. De wandeling

Lou duwde haar onwillige lange blonde haren achter haar oor, zodat ze wat kon zien terwijl ze de veters strikte van haar wandelschoenen. Waarom had ze in hemelsnaam ja gezegd op dit onzalige plan? Ze was al niet echt een ochtendmens, maar 06 uur was eigenlijk nog praktisch nacht. Negen uur had een veel betere tijd geweest voor een wandeling. Maar nee, Hugo overtuigde haar ervan dat ze om 06 uur mee moest. Dus daar stond ze nu met haar goede gedrag… om 05.55 uur aangekleed en wel te wachten tot Hugo verscheen, ernaar verlangend terug te duiken in dat warme bed achter haar.
Ze slingerde haar kleine rugtas op haar rug met daarin haar geliefde camera en een boterham voor onderweg. Ze kreeg op dit tijdstip nog geen eten door haar keel en had alleen wat te drinken genomen. Nog één minuut, zag ze. Lou deed de deur van haar chalet open, maar bedacht op het laatst dat ze nog een sjaal wilde hebben en liep terug naar de slaapkamer. Het was dan wel zomer, maar het was zo vroeg dat het vast nog te kil buiten was voor een koukleum zoals zij. Ze wikkelde de sjaal om haar hals, onderwijl naar buiten lopend, waar ze haast tegen Hugo opbotste die net zijn hand had opgeheven om op de deur te kloppen.

‘Hey goedemorgen,’ zei hij veels te opgewekt naar het zin van Lou.
‘Hmmm,’ bromde Lou. ‘Het is nog wel erg vroeg voor een goedemorgen.’
‘Oh oh… Je bent niet een ochtendmens?’
Lo schudde haar hoofd.
Hugo grijnsde. ‘Ik beloof je dat het het waard zal zijn. Echt.’
Hij ging haar voor, de tuin uit en het pad op dat in de richting van het bos leidde. Lou volgde hem en enige tijd liepen ze zwijgend naast elkaar of als het pad het niet toeliet, achter elkaar.  Lou was dankbaar dat Hugo zijn mond hield, ook al leek hij in haar ogen al vreselijk wakker en energiek te zijn. Alleen hun voetstappen op het schelpenpad waren knarsend hoorbaar.  Hij had een dikke houthakkersoverhemd aan met daaronder een simpele spijkerbroek en flinke wandelschoenen. Lou zag dat zijn haren nog steeds niet geknipt waren en ver over de rand van zijn overhemd krulde. Op zijn rug droeg hij een outdoor rugzak. Hij stapte behoorlijk door, waardoor Lou met haar kortere benen af en toe een paar extra snelle passen moest zetten om hem bij te houden. Af en toe leek hij op te merken dat hij te snel ging en dan probeerde hij zijn tempo aan het hare aan te passen.  Eenmaal in het bos vertraagde Hugo zijn pasen leek heel bewust om zich heen te kijken.

De zon was ondertussen net opgekomen en scheen laag door het nog vochtige bos heen, wat het haast een gouden, mystieke sfeer gaf. Lou bleef staan en knoopte haar sjaal los. De wandeling had haar lijf al aardig opgewarmd. Ze ademde diep en rustig in om alle frisse lucht van haar omgeving in zich op te nemen.  De typische geur van het bos drong door in haar neus;  een mengeling van fris nieuw groen, aardse geuren die uit de dampende bodem omhoog steeg samen met de geur van dennenbomen. Alsof moeder aarde een wierookstokje brandde met de voornaamste geuren die ze kon geven. Lou genoot van elke molecuul.

Ze zag dat Hugo even verderop ook stilstond en de ook de omgeving in zich opnam. Zachtjes pakte ze uit haar rugtas haar camera en schoot verschillende foto’s, zowel overzichtsfoto’s als macro. Juist als je inzoomde, kon je zien hoe mooi de structuur van een bast was of hoe een stuk mos een compleet bos op zichzelf leek. Tevreden bekeek ze foto’s op het kleine scherm van de camera, waarna ze naar Hugo liep die geduldig op haar wachtte.
‘Kom,’ zei hij zacht. ‘Ik weet nog een hele mooie stek.’
Hij verliet het pad en beklom een kleine heuvel, Lou had geen moeite hem te volgen. Bovenaan bleef hij stilstaan en reikte haar zijn hand om haar te helpen de laatste stappen over dikke boomwortels te zetten. Hugo liet haar hand niet los, maar deed nog een paar stappen naar links, haar achter zich aan meenemend.
‘Kijk!’
Toen Lou langs hem heen keek, zag ze een bankje staan dat uitkeek over een open plek in het bos met een poel in het midden. Verrukt ging Lou erop zitten. ‘Wauw!!’
‘Is het hier niet prachtig? Ik wilde je dit dolgraag laten zien.’
Lou had haar camera alweer gepakt en nam een paar foto’s. ‘Dit zijn hele mooie beelden voor je website,’ zei ze.
‘Dat dacht ik ook. Ik wil hier af en toe zo’n wandeling aanbieden als activiteit. Zou dat wat zijn?’ Hugo keek haar afwachtend aan.
Lou knikte enthousiast. ‘Echt wel.’

Hugo opende zijn rugtas. ‘En dan krijgt men hier een een lekkere bak koffie,’ zei hij terwijl hij een flinke thermoskan koffie uit zijn tas haalde.’
‘Je hebt koffie?’ Lou sperde haar ogen wijd open.
‘Hoezo? Heb je geen zin?’ vroeg hij plagerig.
Lou gaf hem een vriendschappelijke stomp op zijn arm. ‘De dag is pas begonnen na een goede bak koffie. Geef alsjeblieft op.’
Hugo schonk twee beker koffie in. ‘Dus vanmorgen had je nog geen koffie op?’ vroeg hij weer plagerig.
‘Zeg, het was nou eenmaal belachelijk vroeg. Dan ben ik inderdaad niet op mijn best.’
Hugo grinnikte.
Een tijdlang zaten ze zwijgend op het bankje, te genieten van de omgeving en de koffie.

Uit het niets pakte hij haar plots vast en boog zich naar haar toe. Onbewust hield ze haar adem in. Oh god… wat deed hij nou?

Dit is Lou - De wandeling - deel 25 vervolgverhaal. Hugo neemt Lou mee op een magische boswandeling

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply