Vervolgverhaal

Dit is Lou – de barbecue avond -deel 20 vervolgverhaal

18 september 2020
Dit is Lou - Karin Rozenhart

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Deel 01 lees je hier.  Deel 19 lees je hier.

20. De barbecue avond

Aan de zijkant van het terras stond de grote barbecue klaar om gebruikt te worden, Lou zag de lucht erboven trillen van de hitte. Het terras en een groot stuk gras waren versierd met gekleurde lantaarns. In het gras stonden simpele houten banken in een ruime, slordige cirkel opgesteld. Op de bank lagen kussens en in het gras lagen verschillende kleden. Zomerse muziek verhoogde het gevoel van een strandfeest.
Het was al aardig druk. Een paar gezinnen met jonge kinderen, enkele tieners, ouderen; elke leeftijd was wel vertegenwoordigd. De meeste mensen was Lou de afgelopen week weleens tegengekomen op het park. Tussen het clubje jongeren zag ze haar eigen kinderen staan, uitgelaten kletsend en lachend met hun nieuwe vrienden.

‘Ze voelen zich hier al prima thuis’.  Hugo hield een glas witte wijn voor haar neus. ‘Ik denk dat je deze wijn lekker vindt.’
Lou glimlachte. ‘Op één of andere manier gaat het bij kinderen altijd snel. Ze zien elkaar, zeggen hoi en ze zijn vrienden.’
‘Nou, hoi dan,’ zei Hugo schalks.
Lou grinnikte. ‘Hoi.’
‘Nu zijn we vrienden,’ knipoogde Hugo. ‘Het kan bij volwassenen ook zo makkelijk gaan.’
Lou glimlachte, niet zeker hoe ze moest reageren. Ze nam een slok van de wijn. ‘Hmmm, hij is echt lekker,’ zei ze blij verrast.
‘Ja hè? En dat van Nederlandse bodem.’
‘Echt?’ Verbaasd keek Lou hem aan. ‘Telkens als ik een Nederlandse wijn dronk vond ik hem maar zuur, maar deze is fris en fruitig. Echt heel lekker.’
Hugo glimlachte. ‘Door het warmere klimaat tegenwoordig worden er ook wijnen in Nederland gemaakt die echt heel lekker zijn. Deze komt uit Limburg.’
Lou nam nog een slok. Ze voelde ze zich licht ongemakkelijk door de korte stilte die volgde. ‘Is alles klaar voor vanavond?’
Hugo knikte. ‘Ik moet ook weer gaan, maar ik wilde je bedanken voor de offerte. Is het goed als we van de week afspreken?’
‘Ja prima,’ antwoordde Lou.
‘Goed, ik bel je. Ik ga grillen, veel plezier vanavond.’

Lou keek hem na. Hij zag eruit alsof hij hier echt thuis hoorde, helemaal op zijn plek voor het buitenleven op een eco park. Hij was casual en praktisch gekleed; een donker shirt met een verwassen korte spijkerbroek en slippers aan zijn voeten.  Zijn donkere haar was waarschijnlijk een tijd niet geknipt en viel in zijn nek over de rand van zijn shirt. 
Hij is echt honderdtachtig graden anders dan Ivar, schoot het door haar heen. Ivar die altijd tot in de puntjes verzorgd was en een pak als comfortabele kleding omschreef. Zelfs op zondag droeg hij graag zijn nette kleding. Zijn haar zou nooit en te nimmer over het randje van zijn overhemd komen, hij zorgde elke maand voor een fris geknipte coupe.
‘Mam!’
Otis stormde op haar af. ‘Zullen we eten halen?’ Hij wees op het terras waar mensen zich verzamelden rondom het buffet en de bbq. ‘Ik heb echt een mega honger.’
Lou grinnikte. ‘Dat is wel heel veel honger, dan moesten we maar eten gaan halen.’
Niet veel later lag op haar bord twee verschillende soorten salades, een plek brood besmeerd met boter, een stokje kipsaté en wat gegrilde groentes. Otis had zijn bord vooral gevuld met brood en een stuk vlees. Voor een stukje groente moest je een vergrootglas erbij pakken.
‘Je lust toch wel een maiskolf Otis?’ probeerde Lou nog.
‘Nèh,’ was het enige antwoord wat ze kreeg voordat hij alweer weg was en zich bij zijn vrienden in het gras voegde.
Lou zuchtte.

‘Op een dag komt het helemaal goed en gaan ze groente eten,’ glimlachte een vrouw van middelbare leeftijd naast haar.
Lou herkende haar van de eerste dag dat ze op het park was aangekomen en ze haar had gezien op het terras.
‘Ik weet het en toch maak ik mij zorgen,’ rolde Lou met haar ogen. ‘Erg hè?’
De vrouw grinnikte. ‘Dat zal je hele leven zo blijven. Je wilt als moeder gewoon dat het goed gaat met je kinderen.’
‘Ja, dat is het.’   Behalve types zoals mijn eigen moeder, dacht Lou sarcastisch en zoals altijd ging er een steek door haar hart. Dat haar moeder nooit een liefhebbende moeder was geweest, zou altijd pijn doen.
Samen met de vrouw zocht ze een plek uit op één van de banken. Lou nam een hap van een salade. ‘Hmmm, zo lekker weer. Ik ben dol op dit eten.’
De vrouw grinnikte. ‘Dank je wel.’
Lou keek haar vragend aan.
‘Ik heb een groot deel van het eten gemaakt,’ legde ze uit.
Lou’s mond viel open van verbazing. Nou, het smaakt allemaal geweldig.’ Opeens ging een lampje branden. ‘Hugo heeft mij verteld dat zijn moeder de taarten had gebakken die ik zo lekker vond.’
De vrouw knikte. ‘Ik ben inderdaad die moeder.’ Ze stak haar hand uit. ‘Ciska, leuk je te ontmoeten.’
‘Lou en insgelijks.’ Lou schudde haar hand. ‘Is koken en bakken altijd je werk geweest?’
De vrouw schudde haar hoofd. ‘Nee niet bepaald. Pas laat in mijn leven heb ik mijn talenten ontwikkeld. En toen Hugo over zijn plannen vertelde, leek mij niets leukers om hier te helpen in het eethuis.’

De avond verstreek. De barbecue doofde en langzaam verlieten meer mensen het terrein om hun eigen stek op te zoeken tot er een klein clubje mensen overbleven. Lou sprak nog lang met Ciska, vooral over hun gezamenlijke passie koken. Hugo had in de vuurpit in het midden een klein kampvuur ontstoken en was bij hen komen zitten. Zijn moeder stond op en liep het eethuis binnen.
‘Hoe vond je de barbecue avond?’ vroeg Hugo.
‘Echt top, ik heb genoten. En volgens mij de kinderen ook.’
‘Dat is fijn te horen. Dit was een proefavond, dus nu ga ik evalueren hoe ik deze activiteit in de toekomst vaker kan aanbieden aan onze gasten.’
‘Als ik om mij heen keek, zag ik mensen superhard genieten. Dus ik denk dat het zeker een activiteit is die heel geschikt is voor je park.’
‘Mooi.’ Hugo zat op de grond en leunde tevreden achterover tegen het bankje. Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht, maar het lukte niet om een gaap te verbloemen. 

‘Moe?’
‘Hmmm ja. Het was een lange en drukke dag, maar ik wil niet klagen.’ Hugo keek haar indringend aan. ‘Al had ik vanavond graag af en toe hier bij jou gaan zitten om rustig te eten en te kletsen.’
Lang kreeg Lou niet de tijd om over zijn woorden na te denken, laat staan erop te reageren. Ciska kwam terug met een groot dienblad vol met plakken cake. ‘Koffie staat klaar op het terras, lieve mensen,’ riep ze terwijl ze langsging met de cake.
Hugo sprong op. ‘Koffie?’
Lou knikte. Tegen de tijd dat hij terug was met een paar bekers dampende koffie, was Ciska weer bij haar gaan zitten en was ze niet meer alleen met Hugo en kon ze niet meer op zijn woorden reageren. 

Dit is Lou - de barbecue avond - deel 20 vervolgverhaal

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply