Vervolgverhaal

Dit is Lou – Cocoonen – deel 24 vervolgverhaal

16 oktober 2020
Dit is lou - cocoonen - deel 24

Lieve lezers: ook op mijn facebookpagina  deel ik de delen van het vervolgverhaal.
Volg mijn pagina op facebook dat je niks mist.

 Reageren en delen op je social media is heel fijn ♥
Nieuwe lezer? Hier vind je alle delen netjes op een rijtje.  Deel 23 lees je hier.

24. Cocoonen 

De dagen verstreken net zo als Lou zich voelde. Het weer was omgeslagen van zonnig naar grijs en regenachtig en de temperatuur was snel gezakt tot een graad of 15. Behoorlijk koud voor een zomerse dag. Lou vond het voor het eerst in haar leven niet zo heel erg. Ze gebruikte het chalet om te cocoonen; ze bleef lang in bed liggen of zat met een dekentje op de bank en dronk liters hete thee, terwijl ze romans las die in het chalet stonden. Debbie had gelukkig een uitstekende smaak, waardoor Lou ondanks haar verdriet zelfs genoot van de verhalen.
Lou sloeg haar laatste boek met een klap dicht en zuchtte. De hoofdpersoon had uiteraard een heleboel obstakels overwonnen en was uiteindelijk met de prins op het witte paard getrouwd. Zoals dat gaat in romans; eind goed, al goed. Het is maar beter dat een verhaal niet 15 jaar lang doorgaat, dacht Lou sarcastisch, wanneer de prins er met een zwangere minnares vandoor gaat.  

‘Kom op Lou,’ zei ze tegen zichzelf. ‘Tijd om het zelfmedelijden aan de kant te schuiven en het leven weer op te pakken.’
Ze legde het boek terug in de boekenkast en rekte zich uit. Hmmm… een verfrissende douche was geen overbodige luxe, zag ze in de spiegel. Haar haren leken na deze paar dagen eerder op een woest vogelnestje en dezelfde pyjama droeg ze ook al de hele tijd. Schoon was anders.
Zoals altijd deed een een douche haar goed. Het water kletterde naar beneden terwijl ze zichzelf en haar haren goed waste. Ze trok schone kleren aan en wikkelde een handdoek om haar haren. Daarna ging ze aan de eettafel zitten, opende haar laptop en bekeek haar werkmail voor het eerst in vier dagen. Gelukkig werkte ze altijd een stukje vooruit, waardoor haar planning niet geheel in de war was geraakt. Debbie had ze wel op de hoogte gesteld van haar breuk met Ivar en zij had met de woorden ‘neem even de tijd voor jezelf’ heel begripvol gereageerd. In de mailbox verscheen nog een berichtje van haar bazin met ongeveer dezelfde woorden en Lou schoot weer vol. Met een tissue depte ze haar ogen droog en snoot haar neus. Ze wilde niet huilen, maar bij het lezen van zulke woorden kon ze het niet helpen. 

Snel sloot ze haar mail af en opende het laatste document waaraan ze had gewerkt. Deze opdracht was al bijna klaar en het volgende uur schreef ze de tekst af en redigeerde deze. Tevreden keek ze naar haar werk; dit had ze toch maar gedaan. Ze stuurde het op naar Debbie en net toen ze aan de volgende opdracht wilde beginnen, werd er geklopt op haar deur. Het was zo onverwacht dat Lou geschrokken opkeek. In alle tijd dat ze hier was, was er nog niemand zomaar langsgekomen. Logisch ook natuurlijk, want maar weinigen wisten dat ze hier zat. 

Nieuwsgierig opende ze de deur van het chalet.
‘Hey hallo, jij hier!?’
Hugo grinnikte. ‘Ja, ik hier.’
Lou voelde haar wangen rood worden. Ze had wel eens slimmere opmerkingen gemaakt.
‘Komt het uit dat ik je even spreek over de opdracht?’
‘Ja tuurlijk, kom binnen.’
Hugo wapperde zijn natte paraplu uit en zette hem neer op de veranda. Ook zijn vieze, natte schoenen liet hij achter onder het afdak voordat hij achter Lou aan naar binnen liep.
Hier binnen viel het Lou op hoe lang Hugo eigenlijk was, de ruimte in de kleine chalet leek nu nog minder nu hij erin stond.
‘Zullen we gaan zitten?’ vroeg Lou.
Lou nam plaats achter haar laptop en Hugo propte zich tegenover haar in de smalle ruimte tussen de eettafel en het wandje erachter.
‘Sorry,’ giechelde Lou, ‘het is allemaal een beetje krap hier.’
‘Ik ben wel wat gewend,’ bromde hij goedmoedig.

 Onder de tafel raakten hun knieën elkaar. Lou ging langzaam verzitten en keek op haar laptop, zogenaamd heel aandachtig zijn eerdere e-mail bestuderend, ook al wist ze allang wat erin stond.
‘Ik stuurde je laatst mijn prijs opties voor teksten en foto’s voor De Rode Klaver.  Was deze duidelijk?’
Hugo knikte langzaam. ‘Het was zeker duidelijk, ik vind het alleen lastig inschatten hoeveel tekst en foto’s ik nodig heb. Ik ben niet bekend in dat wereldje.’
‘Snap ik, het is ook best abstract. Vaak maak ik samen met klanten een lijstje en aan de hand daarvan kiezen we of ik per onderdeel werk of dat je beter een pakket kan kiezen. Vaak is een pakket kiezen voordeliger. Laten we zo’n lijstje maken en dan kiezen, goed?’
Lou pakte een blocnote met een pen. ‘Ok, wat wil je in ieder geval?’
Hugo wreef denkend over zijn gezicht. Lou zag dat hij een klein stoppelbaardje had, alsof hij zich een paar dagen niet had geschoren. Eerder had ze dit niet bij hem gezien, maar ze vond het best sexy staan. Geschrokken besefte ze dat ze helemaal zijn antwoord niet had gehoord. Sterker nog, ze had helemaal niet opgemerkt dat hij had gesproken. Ze kreeg het er warm van. 

Met haar blik op haar blocnote gericht zei ze een beetje op goed geluk: ‘Ok, samenvattend is het dus…’
Als hij al iets had gemerkt, zei hij er niks van en herhaalde wat hij al eerder had gezegd. ‘Teksten voor het park, het eethuis, de huisjes en de activiteiten. Wat langere teksten voor de website en kortere teksten voor bijvoorbeeld reclame. Iets wat makkelijk aanpasbaar of uitbreidbaar is voor social media. Zoiets.’
Lou schreef nu braaf mee en knikte. ‘Dat is best duidelijk. Ik schat in dat je het beste af bent met het pakket Webteksten. Wat vind je daarvan?’
Hugo leunde achterover. ‘Helemaal prima.’
‘Super, dat ga ik dan doen. Ik heb er zin in, ik vind het park echt super.’ Lou voelde oprechte blijdschap nu ze deze mooie opdracht had gekregen.
Hugo keek naar de stralende Lou tegenover hem.
‘Mooi, dan kom ik je morgenochtend om 06 uur ophalen.’

Cocoonen - Dit is Lou -vervolgverhaal. Lou wil eigenlijk alleen nog maar cocoonen na vorige week

Loading Likes...

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply