Vervolgverhaal

Dit is Lou 01 – een buitenbeentje || vervolgverhaal

5 juni 2020
Dit is Lou | 01 buitenbeentje | vervolgverhaal

Dit is het eerste hoofdstuk van het vervolgverhaal ‘Dit is Lou’. Ik gaf eerder aan dat ik al een tijdje schrijf en dat het een diepe wens is een vervolgverhaal te schrijven. Gewoon om te zien of ik het kan, mijzelf uit te dagen en ook omdat het zo lekker is om te schrijven. Ik heb verhaallijnen in mijn hoofd, maar nog niks staat vast. Ik heb in ieder geval nog geen eindpunt waar ik heen kan schrijven. We zullen zien waar dit avontuur ons brengt.

Dit is Lou

Lou (kort voor Louise) is 41 jaar en getrouwd met Ivar (45).  Ze hebben twee kinderen: dochter Bobbi Blue van 14 en Otis Raaf van 11. Lou is schrijfster en werkt een paar dagen per week voor een tijdchrift. Elke week lees je hier een nieuw hoofdstuk van het vervolgverhaal.

Lou gaapte. In dit lange pinksterweekend zou ze niet slaperig moeten zijn, maar ze was het toch. Ze leerde het nooit: in het weekend ging ze standaard te laat naar bed. En helaas was deze ochtend zoonlief Otis enorm vroeg wakker geworden. Om half 7 stond hij op om vervolgens op de overloop luidruchtig met de kat te spelen. Uiteraard had Lou hem geïrriteerd gemaand stil te zijn en naar beneden te gaan. Maar het kwaad was al geschied. Als Lou eenmaal wakker was, was ze wakker. Met geen mogelijkheid kwam ze weer in slaap. Na een half uur draaien en een half op haar telefoon kijken, was Lou zuchtend uit haar bed gestapt.

Over de rand van haar e-reader keek Lou naar Ivar. Zo oneerlijk allemaal weer, dacht ze knorrig. Hij ging óók altijd laat naar bed, kon prima functioneren met maar 5 uur slaap én had zich vanmorgen omgedraaid en had weer verder geslapen. Toen hij bijna 3 uur later beneden was gekomen, herinnerde hij zich nauwelijks wat er was gebeurd om half 7. Fris als een hoentje las hij nu op de bank de krant.

Hmmmm, dit rook lekker

Lou stond op. Het voordeel van vroeg opstaan was dat het deeg van haar no knead bread al in de oven stond en bijna klaar was. Het rook zalig in het hele huis naar brood. Straks zouden ze met een goed glas wijn het brood met salade of kaas verorberen. Lou keek er nu al naar uit. Niks lekkerder dan vers gemaakte hapjes. Lou pakte het brood uit de gloeiend hete pan en legde het op een rooster om af te koelen.
‘Het ruikt verrukkelijk, schat,’  zei Ivar vanaf de bank.
‘Hmmm,  het ís lekker,’ verbeterde Lou haar man met een mond vol brood. Zoals altijd had ze zich niet kunnen beheersen en had een klein stukje van het nog te hete brood afgesneden. Ze grijnsde toen hij quasi afkeurend zijn hoofd schudde. 
‘Snoepdoos.’

Voordat Lou zichzelf kon verdedigen -ze was immers al uren op en had honger gekregen- rinkelde haar telefoon. Inwendig kreunde ze toen ze zag wie het was: haar moeder. Nog erger, zuchtte ze, het was een videogesprek. Sinds de corona was uitgebroken, had haar moeder het videobellen ontdekt. Kon Lou eerder haar telefoon op handsfree zetten en ondertussen lekker haar ding doen, nu moest ze ook nog geïnteresseerd kíjken.
Lou plakte een glimlach op haar gezicht. ‘Hoi mam.’

Haar moeder Deborah zwaaide naar de camera. ‘Louise, lieverd. Hoe gaat het?’
‘Het gaat goed hier hoor. En met jullie?’
‘Ja prima,’ ze wuifde met een hand. ‘Ik dacht: ik bel even nu jullie door de coronacrisis hier niet kunnen komen voor pinksteren. Zo meteen komt je zus hier. Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik haar wel gevraagd heb?’
Lou schudde haar hoofd. ‘Nee, nee. Tuurlijk niet.’ Ik had niet anders verwacht, dacht ze er spottend achteraan. 
‘Ja weet je, je zus heeft het er zo moeilijk mee dat ze nu niemand kan zien. Ze wordt er echt een beetje depressief van, die arme schat. Het leek mij dus een goed idee dat ze met Marc en de lieve kindjes hier zou komen. Het is ook een vreselijke tijd,’ verzuchtte ze. 
‘Dat is het zeker, mam,’ beaamde Lou zo neutraal mogelijk. Innerlijk voelde ze haar boosheid alweer opkomen. ‘Wil je de kinderen nog even spreken?’
Deborah keek op haar horloge. ‘Ach heden, nee sorry. Ik moet echt opschieten. Geef ze een dikke kus van ons, lieverd. Binnenkort zal ik ze bellen.’
Lou knikte. ‘Ok mam.’ Ze wist dat dat telefoontje niet snel zou komen. ‘Dan spreek ik je later.’ 

Een buitenbeetje

Haar moeder blies een handkus naar de telefoon en hing op. Lou drukte haar telefoon met een geërgerde kreun uit en plofte naast Ivar op de bank.
‘Na 41 jaar zou ik beter moeten weten …’ verzuchtte ze. 
Ivar sloeg zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. ‘Leg het maar weer naast je neer.’

‘Ik ben al lang blij dat de kinderen hier niet beneden waren.’
Lou nestelde zich tegen Ivar aan.  Langzaam voelde ze haar boosheid weer zakken. Het had inderdaad geen zin om zich hier druk om te maken. Haar moeder was haar moeder en zij ging nooit veranderen. Haar zus Frederique was het perfecte kind. Ze was getrouwd met de perfecte Marc en samen hadden ze twee perfecte kinderen: Anne-Fleur en Diederik.  Hoe anders Deborah tegen Lou, Ivar en haar kinderen aankeek, bleek telkens weer. Het begon al bij de namen van de kinderen. Regelmatig merkte Deborah terloops op dat Bobbi Blue en Otis Raaf echt hele aparte namen waren. Waarom had Lou ook geen gewone namen gekozen zoals Frederique?  Haar moeder zei het nooit met zoveel woorden, maar Lou was niet gek. Zij was het buitenbeentje van de familie

Lou schudde haar hoofd in een poging de gedachten aan haar moeder haar hoofd uit te bannen. Resoluut stond ze op. 
‘Wijntje? Het brood is vast genoeg afgekoeld.’  
Ze wachtte niet op zijn instemming, maar liep al naar de trap. ‘Bobbi? Otis? Willen jullie ook wat lekkers?’
Nog voordat Lou in de keuken was aangekomen, waren de kinderen al met grote stappen van de trap af gedenderd. 
‘Wat hebben we?’ vroeg Otis gretig. Hij griste een stuk brood van het aanrecht. 
Lou gaf een speelse tik op zijn hand. ‘Weg jij.’
‘Schenken jullie zelf wat drinken in?’ Lou pakte het dienblad met twee witte wijn, het brood, smeersels en wat kaas. ‘We gaan gezellig buiten op de veranda zitten.’ 

Deze dag zou ze niet laten verpesten door haar moeder.

Volgende keer

Het tweede hoofdstuk staat nu al online., waarin Lou pogingen doet tot werken en ontspannen. Ga direct naar Dit is Lou 02 .

♥ Een vervolgverhaal is niks zonder lezers ♥ . Het is heel fijn als je dit verhaal deelt op facebook of bovenstaande afbeelding deelt op pinterest. Je kunt ook delen vanaf mijn facebookpagina (die ik vanuit het diepe stof heb opgediept) of vanaf mijn pinterest. Eeuwige dank

Loading Likes...

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Esmé van Rijn 25 juni 2020 at 10:34

    Wat een leuk begin!

    Ik zag drie likes en wilde er graag ook een plaatsen. Maar ik zie niet waar je dat kan doen? (Misschien omdat ik op mijn mobiel lees & werk?)

    Ik kijk uit naar het vervolg!

    1
    • Reply Karin 25 juni 2020 at 19:32

      Hai hai Esmé, je hoeft volgens mij alleen maar op dat hartje onderaan te klikken en dan telt i de jouwe mee.
      En leuk dat je meeleest!!

    Leave a Reply